skyline
 

Bitterzoet ten dans in Amsterdam

dans-dans

Hem kennende, moet Bert Dockx zich met momenten mateloos geïrriteerd hebben aan de aan-het-podium-rakende toog, waar gedurende het goede anderhalf uur durende spektakel ononderbroken fluitjes en vaasjes werden geserveerd. Hoewel: in combinatie met het atmosferisch rode licht dat Bitterzoet – net buiten de Amsterdamse Wallen – kenmerkt, waren de herinneringen aan ‘Barry Lyndon’Stanley Kubricks meesterwerk met subliem lichtspel, en dan vooral de quasi-trance die werd opgewekt in de verleidingsscène van Ryan O’Neal en Marisa Berenson onder begeleiding van Franz Schubert en achtergrondtumult, soms erg dichtbij. Zo, dan hebben we die vergelijking met film alvast gehad.

Want ze zijn er zich van bewust en spelen er graag mee, het Antwerps-Gents drietal van Dans Dans. De convictie “Wauw… DD maakt muziek voor films die nog gemaakt moeten worden” als reactie op de Youtube-video van ‘TV Dreams’ werd zowaar het credo voor de vierde langspeler, ‘Sand’ van de instrumentale – we doen zelfs geen poging meer om er muziektermen op te plakken – groep. Overwegend melodisch, filmisch, en toch literair/narratief, zo laat de plaat zich kenmerken. Soundscapes op haar mooist. Nog slechts één cover op ‘Sand’ (I/II telde er zéven): ‘Chi Mai’ van Ennio Morricone, uit Jerzy Kawalerowicz‘ ‘Maddalena’ en uit Georges Lautner‘Le Professionel’, al is de link met film het hele album niet te miskennen. “Sowieso spelen we niet enkel een ‘song’, we vinden het minstens even belangrijk dat een muzikaal thema ons inspireert om samen op verkenning te gaan,” zei Dockx er over aan het Nieuwsblad.

Dat gemoed van Morricone werd live bijgestaan door het bovenhalen van ‘The Sicilian Clan’, en zodoende níét enkel nummers uit de meest verse plaat te spelen, zoals – als we het ons goed herinneren – na ‘3’ wel het geval was. Opener van de setlist werd ‘TV Dreams’, dat met haar fenomenale baslijn door Frederic ‘Lyenn’ Jacques een bijna onevenaarbare toon zette voor de rest van de avond. Negen minuten foutloos snaarwerk dat doet gedijen tussen sferen van nostalgie en innovatie, tussen bezielde intimiteit en dyonisische excentriciteit. Dan toch maar een aantal labels.

‘Cargo’, hierna gespeeld, is een vreemde eend in het werk van Dans Dans: de popriff komt bijna repetitief- minder subliem, meer gemaakt – over, al was het drieluik dat hierna gespeeld werd, ‘Vluchtheuvel’, ‘Remnant of a Dream’ en ‘Thieves’ een volledig accuraat manifest van de sfeer van ‘Sand’. Met een nieuw hoogtepunt tijdens ‘Close Your Eyes’. ‘Coffee Grounds’ van op ‘3’ werd dan weer een tonen van de excellente veelzijdigheid van Steven Cassiers, die trots naast Lander Gyeselinck pronkt op het podium der Belgische dan wel Europese drummers. En dat hier met een puls die een soort dreiging à la Colin Stetson op snaren en percussie creëert.

Het interrumperen en aanvullen van de set met live-geselecteerde en -gecombineerde cassettes, is iets anders waar Dans Dans zich sinds enkele jaren door laat kenmerken. Nu onbeduidende dialogen, dan weer geleende spoken-word alleenspraken die we tegenwoordig vaak horen terugkomen in de wereld der elektronica, dragen bij tot het enigmatisch karakter van de groep, te meer doordat slechts enkele van de twintig meegenomen cassettes worden gebruikt. De improvisatie-erupties die Dockx in combinatie met deze klanken uit zijn gitaar schudt trekken de aandacht naar hem als frontman toe, al is er een zekere joie de vivre op het podium die we bij alle bandleden terugvinden.

Tot slot, want ere wie ere toekomt: de artwork die huisstijlontwerper Philippe Werkers voor Dans Dans maakt is werkelijk fenomenaal – dat enerzijds. Anderzijds shout out naar Paradiso, die Dans Dans programmeerde in Bitterzoet, in het kader van Super Sonic Jazz (in welk kader Lefto op 22 januari ook Yussef Kamaal en Duke Hugh introduceert). Paradiso presenteert meer dan 50 concerten per jaar gratis aan Indiestadpas-houders, voor 25 euro/ jaar. U heeft ons nog nooit betrapt over een negatief woord over de Nederlandse muziekscène, en zult het ook nu niet doen.

Dans Dans blijft een van de meest ravissante en weergaloze live-acts die we sinds de jaren van hun debuut zagen – Belgisch, en daarbuiten. Zonet aangekondigd: vanaf maart gaat het trio zijn succes ook in het Oosten beproeven. Voor de Amsterdammers die ook dan op hun honger zitten: Flying Horseman, waar Dockx het andere gros van zijn tijd aan schenkt, speelt onder de werktitel ‘Panama’ op 23 maart in De Brakke Grond.

Geschreven door Sander Bortier
Foto door (mp-h), van ons verslag van Dans Dans op het afscheid van DOK