4 stemmen
Gemiddelde: 3
Met Bradford Cox weet je natuurlijk nooit, maar dinsdagavond kregen we de full package in Brussel: anderhalf uur mistige, fuzzy en vooral warme indierock. Zonder ook maar één cliché terug te vinden. Deerhunter is inderdaad een band die je dit jaar moét gezien hebben.
De dagen van Deerhunter en diens ‘Monomania‘ als album in de spotlight zijn voorbij, het is immers de beurt aan The National! Wij zijn alvast lichtjes lyrisch over de nieuwste plaat van de heren, maar in deze rubriek gaat het natuurlijk vooral om jullie mening. Aarzel dus zeker en vast niet om deze te geven op ons forum.
Wie het album nog niet gehoord heeft, kan daar hier verandering in brengen.
Daft Punk en The National hebben nieuwe platen uit, en dit laten we niet aan ons voorbij gaan! De anticipation rond deze twee albums is gigantisch, dus deden we ons best om u een zo goed mogelijk beeld te geven van deze nieuwe muziek van beide grootheden.
Hier vind je Daft Punks controversiële ‘RAM’ terug; en hier de op groot enthousiasme onthaalde ‘Trouble Will Find Me’ van The National.
Enjoy!
Een inleiding voor The National, is die überhaupt nog nodig na ‘High Violet’? Eigenlijk was die na ‘Boxer’ al overbodig, maar welaan dan. Het uiterst onhippe Brooklynse kwintet borduurt al tamelijk lang de weg, en na twee degelijke doch geenszins bijzondere albums en één ep was daar met ‘Alligator’ de eerste emanatie van het heilige vuur dat schuilgaat in het ontdubbelde broederpaar Dessner-Devendorf en die rare snuiter Matt Berninger. Het genoemde ‘Boxer’ dat daarop volgde is een onvervalst meesterwerk dat de New Yorkers de weg wees naar het grote publiek, en hen meteen een haast niet te tergen last op de schouders legde. Het volgende hoofdstuk heet ‘High Violet’, dat met zijn smeulende arrangementen, bloedmooie melodieën en beklemmende melancholica op sublieme wijze alle cynici de deur wees. Met ‘Trouble Will Find Me’ moet The National vier wereldplaten op een rij scoren.
Laten we het voor een keer niet over het fenomeen Daft Punk hebben. Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo zijn op basis van hun liveshows eerder dan hun platen God in muziekland. Al lang niet meer de slappe punk van Darlin, al lang niet meer op menselijke hoogte. En dat vooral door dingen niét te doen. Maar nu doen ze wél iets, namelijk een belachelijk ‘highly anticipated’ album uitbrengen. Nu ja, gewoon ‘uitbrengen’ is een woord dat een ietsje te kleine lading dekt voor wat hieraan voorafging. Maar laten we het daar dus vooral niet over hebben, en ons een keer focussen op de muziek; dat kan ook eens fijn zijn. ‘Random Access Memories‘ is een retrospectief post-modern meesterwerk volgens onze collega’s over het kanaal. Waar is de tijd van ‘Hang the blessed DJ, because the music that they constantly play, it says nothing about my life’? Lees meer
Veel gefoefel met de timing van de Vooruit-Balzaal vrijdagavond: Ian McCulloch moest er ook nog spelen, en dus werd een straffe line-up doodleuk met enkele uren verschoven. Aan de inhoud van de avond deed het niks, maar de sfeer veranderde des te meer. Dat kon een flink streepje goeie muziek gelukkig niet onderdrukken. Een inclusief verslag, met dank aan ClickTrack Productions.
De avond was onverwacht raar, met The Haxan Cloak als vreemde eend in de bijt en een dramatisch/hilarisch (we kunnen nog steeds niet kiezen) Mount Eerie. De band, niet frontman Phil Elverum. Wat er ook van zij, de AB Club is zoals gewoonlijk een ideale plek om lekkere plaatjes van muzikanten te trekken. Hoewel het in dit geval soms eerder om ‘figuranten’ ging. Als je ons verslag hebt gelezen, zal je dit niet willen missen…
We gaan op ons gemak naar een dubbelconcert met twee contrasterende artiesten, om vervolgens -dachten we- een fijne review te schrijven over hoe “oud en nieuw Duyster” de AB Club ingetogen en sfeervol weten in te pakken. Draaide dat even anders uit…
Belgisch eclectisch jazzrocktrio Dans Dans deelde vanavond het podium met het Brooklynse ERAAS - voor de Duyster-adepten onder ons geen onbekenden – dat drony postpunk brengt. Geen voor de hand liggende combinatie, maar hoe dan ook voor 13 euro qua prijs/kwaliteit moeilijk te overtreffen. De Labozaal van het Leuvense STUK was behoorlijk gevuld, al verdiende met name Dans Dans een veelvoud van dat publiek. Lees meer
De impact van ‘Screamadelica‘, de doorbraakplaat van Primal Scream, kan moeilijk overschat worden. Het waren de Schotten die er als één van de eerste bands in slaagden om rockmuziek zowaar om te vormen tot iets dansbaars zonder zich compleet belachelijk te maken. Geholpen door de sfeer van begin jaren ’90 en bergen verboden goedjes ontpopten Bobby Gillespie en zijn kompanen zich tot culthelden. Inmiddels zijn we meer dan 20 jaar verder. De frontman ziet er nog steeds even louche uit, maar zijn band heeft al bijzonder veel metamorfoses ondergaan, en ook de wereld ziet er niet meer uit zoals in 1991. Hoe relevant is Primal Scream nog? Lees meer
