skyline
 

Tag Archives: janis joplin

Frank Ocean’s Blonde: een essentiële gids (deel 2)

We got two versions. We got twoooo versions. Deel 2 van onze essentiële gids (check deel 1 hier) over Frank Ocean‘s ‘Blonde’, waarin we het hebben over de dood, drugs en auto’s. Buckle up!

frankocean.0.0

Lees meer

With every woman, God sends a pair of hands: Vrouwen in de muziek anno 2014

Joplin_Wallpaper_by_IronOutlaw56

‘Vive Leroy!’ Het was de algemene schreeuw van opluchting toen de naam van Dominique Leroy als nieuwe CEO van Belgacom bekend raakte. Verkozen omdat het de meest geschikte kandidate was uiteraard, maar de schreeuw volgde toch vooral op een andere contingentie: het gaat namelijk om een vrouw! Niet dat het een unicum is, dat zeker niet. In KMO’s en andere bedrijfsvormen is de genderbalans zich al langer stap voor stap aan het rechttrekken. En aangezien iedereen weet dat het marktdenken momenteel dé norm uitdraagt ter extrapolatie naar de buitenwereld, kan het niet anders dan dat er iets broeit op emancipatie-vlak. Of toch niet? Het glazen plafond herleid tot zand, het is geen zicht, moet de traditionalist gedacht hebben. De vraag stelt zich echter ook in een andere emanatie van de maatschappij: de artistieke wereld en meer specifiek de alternatieve muziekscène. Lees meer

Eels verveelt en verbaast in het Koninklijk Circus

Wie de pers leest, zal vast wel een idee hebben van de show die E en de zijnen twee avonden op rij hebben gebracht in Brussel. De jarige zanger/bandleider (50 ondertussen!) toverde het Koninklijk Circus twee avonden lang om in een feestje. Ver weg leken de dagen van zelfmedelijden en melancholie. Maar was het ook allemaal pret wat de klok sloeg? Lees het hier vanuit een ander perspectief.

read more »

Pink Floyd – The Dark Side of the Moon

Begin jaren ’70 lijkt rockmuziek op sterven na dood, of tenminste verzonken in een diepe coma: Jim Morrison is dood, Janis Joplin is dood, Jimi Hendrix is dood, The Beatles zijn uit elkaar. Dan was daar plots Pink Floyd, die de kaarten van de moderne muziek herverdeelde en schetsen voor zowat elke grote band van het komende decennium uittekende. Voor hun grote doorbraak er kwam, had de band al een tragische geschiedenis achter de rug: founding father Syd Barrett ging onder de ogen van de overige bandleden ten onder aan hun groeiend succes, drugs en mentale problemen. David Gilmour kwam erbij, en enkele maanden later verliet Syd Barrett de band – hij maakte nog twee solo-albums, The Madcap Laughs en Barrett, om dan tot zijn dood in 2006 in volstrekte anonimiteit terug te keren.

Flash forward naar 1972. Met niemand minder dan Alan Parsons, experimenteel sound engineer en technisch genie, ingehuurd als producer, trekt de band die nu bestaat uit David Gilmour, Nick Mason, Richard Wright en bassist Roger Waters aan de leiding de vermaarde Abbey Road studio’s in. Op zowat alle vlakken werd er gebroken de sixties-generatie: Pink Floyd had een visie, een uitgelijnd idee over de songs – hoewel er binnen die lijnen sterk geïmproviseerd werd – en een globaal idee achter het hele album. Lees meer