skyline
 

Slash – Apocalyptic Love

5.5/10

Er zijn maar weinig gitaristen die zo frequent de nieuwsberichten halen als Saul Hudson, alias Slash. De voorbije maanden werd hij frequent gekoppeld aan een mogelijke reunie van Guns N’ Roses bij de inductie van de band op de Rock & Roll Hall of Fame. Daar kwam dankzij Axl Rose niets van in huis, en dus moet Slash het terug – min of meer – op zijn eentje stellen. Daar waar hij bij zijn debuutalbum nog kon rekenen op zowat elke grote naam in de rockwereld – Iggy Pop, Dave Grohl, Lemmy, Chris Cornell,.. – moet hij het dit keer alleen stellen met Myles Kennedy.

Met het oog op het live-aspect is dat zonder twijfel een goede keuze. Het is echter ook het eerste punt van kritiek. Daar waar de instrumentale eentonigheid op het eerste album nog werd verdreven door de variatie aan zangers, is dat op dit album niét het geval. ‘Apocalyptic Love’ – zowel het album als openingsnummer – blinken niet bepaald uit door hun vernieuwende songstructuur.

Zo is er ‘You’re A Lie’, een stevige doorsnee rocker zoals we dat inmiddels gewoon zijn van de man met de hoed. Net wanneer het nummer de saaie kant op dreig te gaan toont Slash zijn kunnen. Een venijnige gitaarsolo scheurt het nummer open en blijft lang genoeg nazinderen om indruk te maken. Chapeau.

De nummers die daarop volgen doen de wenkbrauwen echter de hoogte in schieten. Banaliteit troef, en dat blijft zo tot ‘Anastasia’. Hudson legt de elektrische gitaar even opzij en start akoestisch, om de boel vervolgens op fenomenale wijze weer op te doen blazen. De vreugde is echter van korte duur, want daarna zakt het niveau weer ijzingwekkend snel. De intro van ‘Far and Away” lijkt wel héél hard op die van ‘My Michelle’, maar komt nog niet tot aan de enkels van dat nummer. Ergens ver weg lacht Axl Rose.

Een laatste hoogtepunt krijgen we met ‘Shots Fired’, een nummer dat hopelijk ook live de setlist haalt. Drum en gitaar vallen perfect samen en ook Kennedy toont zich van zijn beste kant. Vuile rock van de bovenste plank.

Helaas staan er op ‘Apocalyptic Love’ maar bitter weinig songs van dat niveau. Slecht is het zelden, maar de goede nummers kan je op één hand tellen, en dat is te zwak voor een album dat er 15 telt.