skyline
 

Frank Ocean’s Blonde: een essentiële gids (deel 2)

We got two versions. We got twoooo versions. Deel 2 van onze essentiële gids (check deel 1 hier) over Frank Ocean‘s ‘Blonde’, waarin we het hebben over de dood, drugs en auto’s. Buckle up!

frankocean.0.0

 

“living. it’s a plain difference from dead.”

 

Op verschillende momenten op ‘Blonde’ heeft Frank het over sterfelijkheid of verwijst hij hiernaar via beeldspraak met dode beroemdheden. Op Nikes betuigt hij zijn respect: “Pour up for A$AP/ RIP Pimp C/ RIP Trayvon, that nigga look just like me”. A$AP verwijst naar A$AP Yams, de bezieler en drijvende kracht achter de A$AP Mob rond A$AP Rocky die ook zijn opwachting maakt in de video voor Nikes met een foto van zijn overleden vriend in zijn handen. Pimp C (en niet Pepsi zoals sommige mensen durven te horen in Nikes) is een legendarische rapper die samen met Bun B deel uitmaakte van UGK, een Texaans rapcollectief met een grote invloed op Frank zoals blijkt uit een ouder nummer, Acura Integurl: “When I met you, you were Thom Yorke, Chris Martin and U2/ When you met me I was Three 6, Pimp C, Bun B, 8-Ball and MJG, yeah”. Frank’s rouwbeklag voor Trayvon Martin is één van de weinige expliciete politieke statements op het album. André 3000 rapt op Solo (Reprise): “So low that I can admit/ When I hear that another kid is shot by the popo/ It ain’t an event no more”, eveneens een verwijzing naar Trayvon, alsook naar Michael Brown, Oscar Grant, Eric Garner, Alton Sterling, Philando Castile en jammerlijk genoeg nog vele anderen.

In de video voor Nikes, een collage van korte scenes die naar de tekst verwijzen, is er een shot te zien van wat een levenloos lichaam lijkt te zijn, bedekt met een purperen laken waaronder enkel de voeten de persoon, toepasselijk geornamenteerd met Nike Decades, uitsteken.  Dit is een verwijzing naar de collectieve zelfmoord van 39 leden van de Heaven’s Gate sekte in 1997: alle 39 lijken waren bedekt met een paars laken en allemaal hadden ze nieuwe Nike Decades aan hun voeten. In profetieën verkondigde oprichter Marshall Applewhite dat de aarde weldra ‘gerecycleerd’ zou worden, wat alle leven op de planeet zou wegvagen en dat de enige manier om deze zuivering te overleven het ontsnappen van de aarde was. De leden geloofden dat hun lichaam slechts een ‘voertuig’ voor de ziel was. In 1997 pleegden de leden collectief zelfmoord zodat ze aan boord van een ruimteschip dat zich achter de rakelings langs de aarde scherende komeet Hale-Bopp bevond, konden treden en zo gered zouden worden.

HEaven's Gate Nikes

Frank neemt in het tweede deel van Nikes zelf de rol van profeet aan: “We’ll let you guys prophesy/ We gon’ see the future first/ Living so the last night feels like a past life”. Op ingenieuze wijze mengt hij hier thema’s als vergankelijkheid, sterfelijkheid en spiritualiteit met de materialistische en hedonistische thematiek van het eerste deel van het nummer waarin de hoger gepitchte stem het over Nikes als statussymbool, de excessen die gepaard gaan met cocaïne en ander drugsgebruik en zeemeerminnen als toonbeeld voor vrouwelijke schoonheid heeft. Ook de volgende lines bevatten referenties naar Heaven’s Gate en andere sektes: “Speaking of the, don’t know what got into people/ Devil be possessin homies/ Demons try to body jump”. Binnen Heaven’s Gate geloofden de leden namelijk dat een menselijk lichaam doorheen de tijd door meerdere zielen bemand kan worden. De bezielers van Heaven’s Gate verantwoordden hiermee de tweeledigheid van hun eigen, zondige leven: hun ziel was vóórdat ze zich bij Heaven’s Gate aansloten en dus vóórdat ze het licht gezien hebben, letterlijk een geheel andere entiteit dan de ziel van datzelfde lid nadat hij of zij de waarheid bij Heaven’s Gate aanschouwd heeft mogen hebben. Volgens hun eigen woorden hadden de zielen van Applewhite en zijn vrouw Bonnie Nettles hun lichamen verlaten en werden ze vervangen door buitenaardse entiteiten waarna ze een epifanie kregen en Heaven’s Gate oprichtten. De zonden van hun leven prior aan Heaven’s Gate werden zo vergeven. Frank zet dit louteringsproces in Nikes op zijn kop met de eerder vermelde zin “Living so the last night feels like a past life”, waarmee hij het rottempo waaraan zijn leven voorbijschiet door zijn feestgedrag en andere ijdelheden waar hij zich vroeger niet mee inliet, aan de kaak stelt.

Pittig detail: hoewel Applewhite tijdens zijn jeugd een strikte religieuze opvoeding genoot én een schijnbaar gelukkige relatie met Nettles had, was hij homoseksueel. Hij zocht verschillende manieren om deze drang te onderdrukken en soms wordt in de literatuur deze onderdrukte homoseksualiteit als één van de factoren aangeduid die mogelijks hebben bijgedragen tot zijn groteske wanhoopsdaad.

In Nights zit ook een verdoken verwijzing naar de filosofie van Heaven’s Gate: “Why your eyes well up?/ Did you call me from a séance?/ You are from my past life/ Hope you’re doing well bruh”. Frank gebruikt de metafysische act van een séance om te verduidelijken dat de persoon die hij nu is, compleet niet dezelfde persoon is van enkele jaren geleden. Hij voelt geen wrok tegenover de persoon die aangesproken wordt, maar wilt ook geen contact meer houden omdat dat herinneringen terugbrengt van een slechtere periode in zijn leven. De beat switch die even later volgt, gekoppeld met “New beginnings ahh/ New beginnings wake up ahh” duidt de clean slate aan waarmee Frank zijn nieuwe leven begint. Zijn leven staat vanaf nu in het teken van transcendentalere ervaringen: “Wanna see nirvana, but don’t want to die yeah”.

Op Pink+White vergelijkt Frank sterven en terug tot leven komen met de liefde van zijn moeder en de dankbaarheid die hij voelt voor haar: “If you could die and come back to life/ Up for air from the swimming pool/ You’d kneel down to the dry land/ Kiss the Earth that birthed you/ Gave you tools just to stay alive/ And make it out when the sun is ruined”. Verder heeft hij het over het kinderlijk enthousiasme van Michael Jackson die enkele van zijn grootste hits in een boom in zijn tuin schreef: “Remember life/ Remember how it was/ Climb trees, Michael Jackson, it all ends here”. Hij sluit het nostalgische nummer af met “Gimme something sweet/ Bitch I might like immortality/ This is life, life immortality” waarmee hij weemoedig terugblikt op de talrijke en zorgeloze herinneringen van zijn jeugd die hem zijn hele leven zullen bijblijven en dankzij dit nummer ook onsterfelijk zijn geworden.

Op Skyline To contrasteert hij deze zorgeloze momenten met de angst voor het einde ervan: “This is joy, this is summer/ Keep alive, stay alive/ Got your metal on, we’re alone/ Making sweet love, takin’ time/ ‘Til God strikes us”. Deze angst komt ook aan bod in Nights waarin hij na de beat switch het heeft over de white lighter curse: de legende gaat dat Jimi Hendrix, Jim Morrison, Janis Joplin en Kurt Cobain, allemaal leden van de befaamde en beruchte 27 Club een witte aansteker in hun zakken hadden ten tijde van hun overlijden (“No white lighters til I fuck my 28th up”).

6mwKPlp

Op het prachtige White Ferrari brengt een nachtelijk ritje met de voornoemde witte Ferrari de Frank tot het besef van de existentiële impasse waarin de relatie met zijn geliefde is verzeild geraakt. Bij wijze van memento mori zingt hij “Mind over matter is magic/ I do magic/ If you think about it it’s over in no time the best life”. De verschillen in wereldvisies worden pijnlijk duidelijk in de onwaarschijnlijk mooie outro: “You’re tired of movin’, your body’s achin’/ We could vaca, there’s places to go/ Clearly this isn’t all that there is”.

Frank verwijst wel meermaals naar het leven na de dood op ‘Blonde’. In deze context kan ook volgende tekst van Seigfried, opgedragen aan een voormalige geliefde, begrepen worden: “I’ve tried hell/ (It’s a loop)/ What would you recommend I do?/ (And the other side of the loop is a loop)”. In het interview met Christophe Chassol en Om’Mas Keith verwijst hij ook terloops naar de mogelijkheid dat het leven zich elke keer identiek herhaalt tot in het oneindige. De volgende zinnen in het nummer zijn geschreven onder de schijnbare invloed van drugs (“This, this fe–, the feel… This feel, this feels… This feels how molly must feel”) waarna hij stream of consciousness-gewijs aan zelfreflectie doet en over het hiernamaals in al haar gedaantes fantaseert: “Speaking of Nirvana, it was there/ (…) Dreaming a thought that could dream about a thought that could think of the dreamer that thought that could think of dreaming and getting a glimmer of God/ (…)A moment one solar flare we’re consumed. So why not spend this flammable paper on the film that’s my life?”. Deze gedachte wordt versterkt door het gebruik van lyrics uit Elliot Smith’s A Fond Farewell. Smith pleegde in 2003 zelfmoord na jarenlang met een drugsverslaving (de friend in kwestie) te worstelen. Bij Frank moet de friend-figuur begrepen worden als de oude Frank: “This is not my life/ It’s just a fond farewell to a friend/ It’s not what I’m like/ It’s just a fond farewell (brave)”. Op Godspeed neemt Frank zonder rancune afscheid van de geliefde waarvan sprake in Seigfried: “This love will keep us through blinding of the eyes/ Silence in the ears, darkness of the mind/ It’s ’til it’s time we die”.

Albumsluiter Futura Free voelt aan als een victory lap waarin hij zich in de eerste verse richt tot zijn fans, vrienden en familie en zijn dankbaarheid uitspreekt: “Call my momma like momma/ I ain’t making minimum wage momma/ I’m on momma/ I’m on/ Now I’m making 400, 600, 800K momma/ To stand on my feet momma/ Play these songs, it’s therapy momma, they paying me momma/ I should be paying them/ I should be paying y’all honest to God”. Hij heeft ook over het hiernamaals en de gevoelige religieuze connotatie die met zijn geaardheid gepaard gaat. Welk geloof aanvaardt namelijk een homoseksueel in ‘hun’ hiernamaals? “Sometimes I feel like I’m a god but I’m not a god/ If I was I don’t know which heaven would have me momma/ Let me run this bitch/ I’ma run it into the ground momma, the whole galaxy”

Zoals eerder gezegd verwijst hij ook naar zijn onsterfelijkheid die hij verkrijgt door muziek te maken met de lines “Tech company/ Please gimme immortality”. Met een kwieke knipoog naar de complottheorie dat Tupac nog leeft en zich zou teruggetrokken hebben op één of ander eiland, gebruikt Frank zijn iconische status om de onsterfelijkheidsgedachte te benadrukken: “They tryna find 2Pac/ Don’t let ‘em find 2Pac/ He evade the press/ He escape the stress”. Even verderop verwijst hij naar de moord door een fan op de populaire popster Selena uit Tijuana: “I feel like Selena/ They wanna murder a nigga/ Murder me like Selena”. Hiermee doelt hij op de torenhoge verwachtingen van Frank’s fans na de release van het magistrale ‘Channel Orange’, waaraan hij zelf ook schuldig is door het herhaaldelijk te teasen van een releasedate (het album zou oorspronkelijk in juli 2015 uitkomen, later werd er gehint naar een release in juli van dit jaar, de eerste vrijdag van augustus tot ‘Endless’ uiteindelijk een week na het einde van de livestream uitkwam). Echter, Frank “ain’t on your schedule”. In het interview met Lil B spreekt hij zijn lof uit over de manier waarop deze laatste zijn muziek uitbrengt.

Frank: Okay, so we were talking about putting out music and I was saying your approach to it is modern. You aren’t pinned down by the house rules or…

BasedGod: The norm.

Frank: That corporate America music shit, you know? I feel like the ‘Based Way’ is a lot healthier, because it’s in a flow, unencumbered. To be able to take time and prepare a body of work is great, but overall being free-form with our output is better in the long run, I think. I’d like to be like that.

BasedGod: Congratulations.

Frank: Huh? (Laughter) Thank you.

BasedGod: I come from the traditional sense of music and I did that and I do that, that’s what I love doing. I love that. Getting in the studio like where we at right now and doing what we doing, this is what I love. This is legendary. Also I come from making music however it comes because you know it’s motherfuckers that need the music because that’s all they got and that’s what they got. You know we not worried about if it’s for club quality. We gon play that full blast in our car or full blast at the house, and shit the club gon play it too, eventually, you know what I’m saying? The hood parties you know, or the local, the local parties or the people gon fuck with you. You know the people gon make that.

In de vier jaar tussen ‘Channel Orange’ en de twee nieuwe albums keken fans reikhalzend uit naar nieuw werk van Ocean. Er vloeide veel inkt en er werden vele blogposts en reacties geschreven over gebrek aan nieuws over de nieuwe plaat. Frank wilt echter niet volgens het systeem werken, waarin artiesten om de twee à drie jaar een nieuwe plaat uitbrengt, hetzij onder druk van een label, hetzij onder druk van de fans. Het leven is te kort om halfslachtig en gehaast werk te leveren. Op een dag zal hij sterven en zal zijn oeuvre het enige zijn wat tot het collectieve geheugen van het publiek behoort.

Frank heeft het in een Tumblr-post over zijn eigen mortaliteit en wat het betekent voor hem:

“living. it’s a plain difference from dead. seen a dead body this afternoon. the people who felt they had that body in their lives, have to let it go. the memories of the life that used that body are just as finite as the bodies of those who remember him. the woman or man that enjoyed that mans body, will only have the thin almost holographic recollections for as long as they live. then again, who knows how long we live, and if life goes on after these heartbeats stop. who knows where life went when it left that body. who knows if it went anywhere, not you. matters of faith, are matters of faith and faith is not knowing. what i know is that when i see a body without life, i feel sort of childish. a kid in a big complicated existence. a game with no rules and no point of winning other than for the sport of it. like the things i know and have learned mean nothing really. a feeling of confusion about the point. a bone chilling awareness of my mortality. still i wanna live. live and bring other lives into this world to live and die as well. some would say we are one consciousness divided. i would say we’ll find out. but we do not know that. eh. life. where’s my fuckin lighter.”

Orange BMW

 

“How much of my life has happened inside of a car? I wonder if the odds are that I’ll die in one.”

 

Auto’s zijn een rode draad doorheen het oeuvre van Frank Ocean. Op de cover van Frank’s eerste album (maar uitgebracht als mixtape omdat de samples niet gecleared konden worden) ‘Nostalgia, Ultra’ staat zijn droomauto: een oranje BMW E30 M3 uit 1980. Enkele van zijn nummers, zoals Acura Integurl en White Ferrari, zijn vernoemd naar auto’s. De video voor Nikes bevat shots van een McLaren F1 GTR, een Audi R8 LMP, een Aston Martin Vantage GTE en een BMW E30 M3. Het Boys Don’t Cry-magazine doet bij wijlen aan als een automagazine met talloze foto’s van blinkende bolides en interviews met auto-fabrikanten. Zelfs in de eerder gemoedelijke interviews wordt er af en toe verwezen naar de nostalgische kracht van auto’s en in het script voor Godspeed spendeert Frank veel aandacht aan de beschrijving van de auto’s waarin de personages zich voortbewegen:

Interviewer: ARE YOU INTO CARS AS WELL?

Rosie Watson: “I really do love cars. I drive a 2006 Chevy HHR, and I love that little car. That’s the longest I’ve ever kept a car. Normally I would keep a car only for two years, because I love different cars. Although now I do have a KIA Optima, which I’d bought for my son to drive when he was in college. KIA and Hyundai are sister companies, and I find that they make very good vehicles. As a matter of fact, the car that Rodney King, back in 1992, outran the police in was a Hyundai. Imagine – this funny looking black man, in this funny sounding car, outruns the police. You know that made them angry! So even back then in 92, the Hyundai was a very good car. It was very fast. I love cars. I have to wash and vacuum my car every week, because somehow I see that car as an extension of me. They just seem to drive better when they’re clean. There was a commercial – I believe it was for Cadillac – and it said “when you turn your car on, it should do the same for you.” I also owned a Cadillac, an Escalade, several years ago. And my motto was: “When you in a Cadillac, you know where you’re at.” They’re wonderful cars.”

Interviewer: WHAT WAS YOUR FAVORITE EVER CAR?

Rosie Watson: “I would say my Chevy Camero. I was younger, of course, it was red, it was fast. Of course I appreciate the Pinto that my mother made my sister hand down to me, I think it was a ’74 Pinto. But the Camero was a car that I bought for myself; it was my first brand new car and it lasted: I had over 100,000 miles on that car.”

Auto’s verankeren bepaalde momenten en belevenissen in de tijd: het merk, de kleur, de geur, … Het zijn allemaal triggers voor de nostalgische weemoed herkenbaar in Frank’s muziek. Via auto’s probeert hij een zo accuraat mogelijke setting te creëren voor de fragiele verhalen die hij vertelt: hij linkt ze aan zijn kindertijd, ex-geliefdes en aan dromen en idealen die hij aspireert te bereiken. Op ‘Blonde’ is dat niet anders. Frank legt het zelf uit in de inleiding van het magazine:

“Two years ago I found an image of a kid with her hands covering her face. A seatbelt reached across her torso, riding up her neck and a mop of blonde hair stayed swept, for the moment, behind her ears. Her eyes seemed clear and calm but not blank, the road behind her seemed the same. I put myself in her seat then I played it all out in my head. The claustrophobia hits as the seatbelt tightens, preventing me from even leaning forward in my seat. the pressing on internal organs. I lean back and forward to release it. Then backwards and forward again. There it is—I got free. How much of my life has happened inside of a car? I wonder if the odds are that I’ll die in one. Knock on wood-grain. Shouldn’t speak like that. We live in cars in some cities, commuting across space either for our livelihood, or devouring fossil fuels for joy. It’s close to as much time as we spend in our beds, more for some.”

De eerste echte auto die op het album voorkomt is een BMW X6 op Ivy: “We didn’t give a fuck back then/ I ain’t a kid no more/ We’ll never be those kids again/ We’d drive to Syd’s, had the X6 back then”. Frank heeft het over de simpele tijden die hij met de leden van Odd Future, waaronder Syd Tha Kid van The Internet doorbracht, voordat hij tegelijkertijd met hen naar het sterrendom gekatapulteerd werd: “Everything sucked back then/ We were friends”. Op Skyline To reflecteert hij over de snelheid waarmee het leven gaat sinds hij bekend geworden is: “That’s a pretty fucking fast year flew by/ That’s a pretty long third gear in this car/ Glidin’ on the five”.

In de tweede verse van Nights, na de beat switch, vermeldt Frank de gezinswagen, een Acura Legend uit ’91 die zijn jeugd in New Orleans, Louisiana symboliseert: “1998 my family had that Acura, oh/ The Legend/ Kept at least six discs in the changer”. Na de doortocht van orkaan Katrina in 2005 verhuisde Frank noodgedwongen eerst naar Houston, Texas, een plek waar veel Katrina-slachtoffers naartoe emigreerden, waar zijn geliefde hem opvangt omdat hijzelf alles kwijt is: “After ‘trina hit I had to transfer campus/ Your apartment out in Houston’s where I waited/ Stayin’ with you when I didn’t have a address/ Fuckin on you when I didn’t own a mattress/ Working on a way to make it outta Texas/ Every night”. Katrina verwoestte ook de studio waarin Frank zijn muziek opnam, dus na Houston trok hij naar Los Angeles waar hij uiteindelijk nummers zou kunnen schrijven voor Justin Bieber, Beyoncé, Brandy en John Legend.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zoals eerder gezegd vertelt Frank over een nachtelijk ritje met zijn geliefde in een witte Ferrari op, euh … White Ferrari. Hij is nog jong, z’n partner is high: “Bad luck to talk on these rides/ Mind on the road/ Your dilated eyes watch the clouds float/ White Ferrari/ Had a good time/ 16: how was I supposed to know anything?” Frank blikt weemoedig terug op dit intieme moment; Frank is verliefd maar zegt niks: “I didn’t care to state the plain/ Kept my mouth closed/ We’re both so familiar”. Later bekent hij zijn gevoelens in een sms’je: “Left when I forgot to speak/ So I text the speech, lesser speeds”. In één van de mooiste en eerlijkste momenten van het album geeft hij toe: “I care for you still and I will forever/ That was my part of the deal, honest”.

In de outro, die geen enkel hart heel laat, heeft Frank het over de fundamentele, existentiële verschillen tussen zijn cynische geliefde en hemzelf, die een eerder naïef wereldbeeld heeft, mogelijks de reden waarom ze uit elkaar gegroeid zijn (“I’m sure we’re taller in another dimension/ You say we’re small and not worth the mention/ (…) You dream of walls that hold us in prison/ It’s just a skull, least that’s what they call it/ And we’re free to roam).

Op Futura Free wordt de symboliek van een auto op verschillende manieren verduidelijkt: Frank heeft het over een Bugatti (en pussy) wanneer hij over de druk die gepaard gaat met zijn leven in de spotlights zingt (“Poonani fade the stress/ Bugatti left some stretch”), dist z’n vijanden (“You must ain’t get the memo/ I don’t cut bitches no more/ But your bitch my exception/ Come get her outta my four door” waarbij cutten slang is voor de horizontale salsa) en haalt herinneringen op aan zijn tijd bij Odd Future en beledigt simultaan de gold diggers die enkel sinds Frank’s successen aandacht voor hem hebben (“Remember when I had that Lexus no/ Our friendship don’t go back that far/ Tyler slept on my sofa yeah/ Niggas go back that far”).

Uit de inleiding voor het magazine:

Raf Simons once told me it was cliché, my whole car obsession. Maybe it links to a deep subconscious straight boy fantasy. Consciously though, I don’t want straight—a little bent is good. I found it romantic, sometimes, editing this project. The whole time I felt as though I was in the presence of a $16m McLaren F1 armed with a disposable camera. My memories are in these pages, places closeby and long ass-numbing flights away.”

“how come the ecstasy only depresses me so?”

 

Drugs nemen op ‘Blonde’ een prominentere rol in dan op zijn vorig werk. Drugs geven hem levens veranderende spirituele ervaringen, versterken zijn gevoelens, bieden hem troost of zijn gewoon simpelweg neveneffecten van jong en beroemd te zijn op ‘Blonde’.

In het magazine staat volgende quote: “Confusing yourself is a way to stay honest”. Nikes is deels een materialistische bloemlezing van de geneugtes van het leven, deels een fragiel en intiem nummer over de adoratie voor een persoon (“When you’re not here I’ll save some for you/ I’m not him but I’ll mean something to you”). Twee zijden van eenzelfde munt. Frank bekritiseert de hedonistische afhankelijkheid van de mens aan fysieke objecten als symbolen van individueel geluk en geeft tegelijkertijd toe dat hij hieraan ook schuldig is. Hoe anders kan hij zijn liefde voor mode en auto’s verklaren? Om deze persiflage kracht bij te zetten, heeft hij het regelmatig over drugs: “Said she need a ring like Carmelo/ Must be on that white like Othello”. Op surrealistische wijze schetst hij een losbandig leven waarin hij verlangt naar diepe en intieme ervaringen: “That my little cousin, he got a little trade/ His girl keep the scales, a little mermaid”. De scales waarvan sprake verwijzen zowel naar de weegschalen waarmee cocaïne of andere drugs gewogen wordt, alvorens verpakt te worden, als naar de schubben van een vis of zeemeermin. Hij noemt de vriendin van zijn neef een kleine zeemeermin omdat ze voor hem zijn drugs weegt. Frank vertelde eerder al een gelijkaardig verhaal op Lost uit ‘Channel Orange’ waar zijn vriendin voor hem drugs maakt en smokkelt: “She’s at a stove (huh!)/ Can’t believe I got her out here cooking dope (cooking dope)/ I promise she’ll be whipping meals up for a family of her own some day”.

Het is geen toeval dat Frank op Nikes zijn respect betuigt aan twee invloedrijke figuren uit de hip-hopwereld, A$AP Yams en Pimp C, die beide overleden zijn aan een overdosis lean: een hoge dosis hoestsiroop, rijk aan codeïne en promethazine, gemengd met een frisdrank naar keuze (meestal sprite). De tweede verse eindigt hij met een verwijzing naar deze drank, bekend door het overmatige gebruik en de promotie door vele rappers: “We breathin pheremones, Amber Rose/ Sippin’ pink-gold lemonades”. Nikes bevat ook een drugsgerelateerde verwijzing naar Acid Rain vanop de doorbraakmixtape ‘Acid Rap’ van Chance The Rapper, een introspectief meesterwerk over een stoner en junkie uit Chicago die probeert te overleven door te rappen (“Acid on me like the rain/ Weed crumbles into glitter”).

Eenzelfde thematiek vinden we terug in Nights waarin hij zegt hoe hij vooral ’s nachts leeft en de dagen slechts dienen om zijn batterijen terug op te laden zodat hij ’s nachts kan gaan feesten: “Every night fucks every day up/Every day patches the night up”. In de eerste verse heeft hij het over qualuudes, een slaapmiddel die een unieke soort high veroorzaakt: “Oooh nani nani/ This feel like a quaalude/ No sleep in my body/ Ain’t no bitch in my body”. Hij rookt marijuana om te ontsnappen aan de stress en verwachtingen van de mensen rondom hem: “Shut the fuck up I don’t want your conversation/ Rolling marijuana that’s a cheap vacation”. Op geniale wijze verwijst hij een laatste keer naar zijn wiet-consumptie: “On God you should match it, it’s that KO/ No white lighters til I fuck my 28th up”. Let op de dubbele entendres: match als zowel een verwijzing naar de gelijke hoeveelheden wiet die iedere deelnemer aan de rooksessie op tafel moeten gooien (Frank’s wiet is de beste: ieder wie ervan rookt, ligt erna onder de tafel) als naar een (boks)wedstrijd die eindigt in een KO en On God/En garde als woordspeling op de dubbele betekenis van match.

De partner van Frank is op Self Control nog niet klaar om hem zijn of haar boyfriend te noemen en wilt het liever casual houden. Uiteindelijk zal hun relatie hierdoor gedoemd zijn om te mislukken omdat Frank zichzelf wegcijfert voor hem. Drugs en seks spelen hierin een belangrijke rol; hij introduceert z’n lief tot cocaïne: “I’ll be the boyfriend in your wet dreams tonight/ Noses on a rail, little virgin wears the white” en op ironische wijze contrasteert hij het ‘moreel onverantwoorde’ karakter van het voor het eerst cocaïne snuiven met de mantel van de Heilige Maagd die wit is, symbool voor puurheid en onschuld.

Op de skit Be Yourself symboliseert Auntie Rosie de angsten van de conservatieve en protectieve generatie die de huidige generatie heeft opgevoed. Ze laat een voicemail achter op Frank’s telefoon waarin ze waarschuwt voor de gevaren van wiet en alcohol, twee substanties waarvan zij beweert dat ze enkel uit peer pressure genuttigd worden (ze is niet fout: 70% van de jongeren beginnen met roken op aansporen van vrienden, de andere 30% liegt zonder twijfel). Ze vraagt Frank zichzelf te blijven en niet toe te geven aan deze verleidingen: “Many college students have gone to college and gotten hooked on drugs, marijuana, and alcohol. Listen, stop trying to be somebody else. Don’t try to be someone else. Be yourself and know that that’s good enough.” Be yourself houdt natuurlijk in dat Frank zich moet gedragen naar wat Auntie Rosie hem zegt te doen: “Rely and trust upon your own decisions. On your own beliefs. You understand the things that I’ve taught you. Not to drink alcohol, not to use drugs.” Ze probeert hem een schuldgevoel aan te praten: “When people become weed-heads they become sluggish, lazy, stupid and unconcerned. Sluggish, lazy, stupid and unconcerned.”

tumblr_m8f4hvEBlf1rr2q2go1_500

Frank dient haar meteen van antwoord op het volgende nummer Solo: “Hand me a towel I’m dirty dancing by myself/ Gone off tabs of that acid”. In Chicago (ook gekend als Windy City) belooft hij drugs aan iemand in ruil voor orale seks en rookt daarna toch op zijn eentje, de klootzak: “I got that act right in the Windy city that night/ No trees to blow through/ But blow me and I owe you/ Two grams when the sunrise/ Smoking good, rolling solo”. Hij rookt marijuana om te ontstressen van het dagelijkse leven dat steeds meer zijn tol op hem begint te eisen, zoals blijkt uit de prachtige hook met de dubbele entendre in hell/inhale: “It’s hell on Earth and the city’s on fire/ Inhale, inhale there’s heaven”. Wanneer zijn vriendin een abortus ondergaat, bieden de drugs hem troost: “White leaf on my boxers, green leaf turn to vapors for the low/ And that mean cheap, cause ain’t shit free and I know it/ Even love ain’t, cause this nut cost, that clinic kill my soul/ But you gotta hit the pussy raw though”.

Op Solo (reprise) heeft de wiet geen effect meer op André 3000: “So low that I don’t get high no more/ When I “Geronimo!”, I just go “Eh”” Vanaf dit moment op het album spreekt Frank regelmatig over de negatieve effecten van de drugs. Op White Ferrari is zijn partner onder invloed: “Bad luck to talk on these rides/ Mind on the road/ Your dilated eyes watch the clouds float”, later komt hij tot het besef dat hun relatie gedoemd is om te mislukken. Frank ervaart ook de negatieve effecten van de cocaïne: “Base takes its toll on me/ Eventually, eventually, yes”. Op Seigfried ontsteekt hij in een trieste tirade onder invloed van molly: “This, this fe–, the feel… This feel, this feels… This feels how molly must feel”. De drugs bieden hem troost na het besef dat zijn liefde niet meer beantwoord zal worden: “High flights, inhale the vapor, exhale once and think twice/ Eat some shrooms, maybe have a good cry about you”.

Hij koppelt zijn onvermijdelijke dood aan de helende krachten van drugs op Futura Free: “I’m going rapidly/ Fading drastically/ Or pulled the zip down/ Wet your lips first/ Lick the tip now/ Smoke some’n”. The zip verwijst niet alleen naar de rits van een body bag maar ook naar wiet. Op de achtergrond is “Keep me high/ Castrati” te horen. Hij onthult dat hij al een jaar niet meer gesmoord heeft, maar dat hij nu het album af is en alle bijhorende stress en verwachtingen verdwenen zijn, terug kan roken. Hij pocht dat, hoewel zijn tolerantie voor wiet drastisch gedaald moet zijn, hij toch een hele joint gaat oproken om het einde te vieren: “I ain’t smoked all year/ This the last song so/ I’m finna wipe that off/ Tolerance is so low/ Still smoke a whole ‘gar”. Vervolgens kickt de beat in met de prachtige woorden “Menage on my birthday/ Tap out on the first stroke”. Frank heeft totale euforie bereikt.

 “I wrote a story in the middle—It’s called “Godspeed.” It’s basically a reimagined part of my boyhood. Boys do cry, but I don’t think I shed a tear for a good chunk of my teenage years. It’s surprisingly my favorite part of life so far. Surprising, to me, because the current phase is what I was asking the cosmos for when I was a kid. Maybe that part had its rough stretches too, but in my rearview mirror it’s getting small enough to convince myself it was all good. And really though… It’s still all good”

Geschreven door Casper Winters

White Ferrari artwork: reddit user the_smegma_of_christ