skyline
 

#SRAlbum50

12458725_10208850271673195_1612146147_o

Na het zoveel mogelijk mijden van de kerstdis en het overleven van de doodse periode tussen Kerst en nieuw, is het nu tijd voor wat écht belangrijk is in het nutteloze bestaan dat ons allen geschonken is: de Skyline 50. Geen exotische lijst met concerten en trends dit jaar, omdat we gezien onze matige activiteit gedurende 2015 niet echt recht van spreken hebben. Na lange vergaderingen in onze plaatselijke Roosevelt Room, kwamen we dan ook tot de conclusie dat het enige waar iedereen het wel eens over kon worden, een lange, traditionele albumlijst was. De conservatieve grondstroom heeft ons anderhalf jaar na de moeder der verkiezingen eindelijk bereikt, zo lijkt het. 2015 was een jaar vol muzikale verwondering en innovatie. Wij wensen onze trouwe lezer alvast een mooi 2016 toe, met hopelijk iets meer Skyline en vooral iets meer doordachtheid!

50. Grimes – Art Angels

50. Grimes - Art Angels

Is Andy Warhol het icoon van de pop-art, dan is Grimes het icoon van de art-pop – sorry, Lady Gaga; je muziek is nooit écht goed geweest. Met haar vierde studio-album ‘Art Angels’ weet ze de perfecte dosis cheese te mixen met eenzelfde dosis weirdness. Invloeden uit Japan worden on-ironisch en aanstekelijk enthousiast gemixt met invloeden uit country, opera en duizend andere genres om te resulteren in een heerlijke brok popmuziek met verrassend trieste lyrics; zonder ooit overdadig of ongemeend te klinken.

49. Wilco – Star Wars

49. Wilco - Star Wars

Een jaar met een nieuwe Wilcoplaat is toch altijd net iets beter dan een jaar zonder nieuwe Wilcoplaat. Waar ‘The Whole Love’ een van de meest ambitieuze en experimentele platen totnogtoe was, toont ‘Star Wars’ (tongue in cheek zegt u?) een bijzonder speels en luchtig Wilco. Alle Tweediness op een stokje: laat ‘Random Name Generator’ en ‘The Joke Explained’ dan nog zo’n leuke nummers zijn, een ‘Art of Almost’ of ‘One Fine Morning’ is in geen velden of wegen te bekennen.

48. BadBadNotGood & Ghostface Killah – Sour Soul

48. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killa - Sour Soul

Een fusion tussen hip-hop en jazz, zou Ivo uit De Minuut het noemen. Voor BBNG de zoveelste samenwerking met street poetrists als SweatshirtWhitty, Tyler en Ocean, voor GFK slechts een van het arsenaal producties van 2015, hetzij als Ghostface, hetzij als Ironman, hetzij als Tony Starks – hetzij studioalbums, hetzij bijdragen aan BBNG of MF Doom, hetzij bedreigingen aan Action Bronson op muziek gezet. Noteer trouwens: februari 2016, album van GFK met Doom, die ook bij droeg aan ‘Sour Soul’‘Sour Soul’ werd een lyricaal matig album, doch glijden de verses van het Wu-Tanglid over de blazers en grillige drums als een gegoten geheel en verdient dus ook zijn plaats in deze lijst.

47. Deerhunter – Fading Frontier

47. Deerhunter - Fading Frontier

Twee jaar na het noisey uitstapje ‘Monomania’ doet Deerhunter weer waar het echt goed in is, een plaat vol plakkende melodieën afleveren. De bijna dood-ervaring van zanger Bradford Cox zorgde er duidelijk voor dat de band haar heerlijke relativerende vrolijkheid terug opnam. Het wordt echter nergens een herhalingsoefening en laten hun experimenteerdrang op de instrumentatie. Een album dat als een heerlijk verfrissing werkt.

46. Future – DS2

46. Future - DS2

“I just fucked your bitch in some Gucci flip-flops.” De prijs voor beste openingszin op een album gaat dit jaar ongetwijfeld naar Future – Hendrix, zoals hij zich graag laat noemen; verwijzend naar die andere muzikant die ook wel eens durfde te genieten van geestverruimende middelen. Samen met de onfeilbare producers Metro Boomin’ en Southside weet Future een album te maken dat klinkt als een audiodagboek van iemand die constant onder invloed is. Dit album heeft geen enkel recht om zo plezierig te zijn als het is.

45. Son Lux – Bones

45. Son Lux - Bones

Mocht de SL50 nog in zijn oude format bestaan, zou het niets veranderen voor Son Lux: zowel hun concert in de AB als hun album behoren tot de vijftig hoogtepunten van 2015. Waar Son Lux, vanaf 2015 officieel een driemanschap, in 2013 op ‘Lanterns’ nog ruimte liet voor frêle intermezzo’s als ‘Lanterns Lit’, blijft hier op ‘Bones’ weinig van over: een kunstwerk dat klinkt als een retorische explosie – invloeden van Yeasayer en BBNG lijken vervangen te zijn door die van Death Grips of Zach Hill. Schitterend drumspel en dito zang- en gitaarwerk komen hieruit voort, met een sterke plaat als gevolg.

44. Rustie – EVENIFUDONTBELIEVE

44. Rustie - EVENIFUDONTBELIEVE

Amper een jaar na het lauw ontvangen ‘Green Language’, dat nauwelijks de kniehoogte van maximalistisch meesterwerk ‘Glass Swords’ bereikte, dropt Rustie geheel onverwachts “EVENIFUDONTBELIEVE”. Net zoals ‘Green Language’ dat én tegelijkertijd helemaal niet klonk zoals zijn voorganger én vreemd genoeg tegelijkertijd wél de typische Rustie-sound had, is dit album een op zichzelf staand unicum in het oeuvre van Rustie. Euforische akkoorden zijn de lijm in de discografie van Rustie en dat is hier niet anders. Alle knoppen worden volledig opengedraaid en het mag klinken alsof je sound system de beats niet aankunnen. Meer zelfs: het moet. En o ja, dolfijnensamples zijn altijd leuk.

43. Colin Stetson & Sarah Neufeld – Never Were The Way She Was

43. Colin Stetson & Sarah Neufeld - Never Were The Way She Was

Zo groot de teleurstelling na ‘Reflektor’ was, zo groot is ons enthousiasme over projecten van telgen uit de Arcade Fire-stal. Moesten Jon Hopkins en Christopher Pravdica ooit een plaat opnemen met Goethe in het achterhoofd en een bassaxofoon en een viool onder de arm, zou het ongeveer zo kunnen klinken. Virtuoos Colin Stetson en zijn eega Sarah Neufeld gebruiken enkel laatstgenoemde instrumenten in een combinatie met magistrale technieken en loops voor het creëren van een sinister gevoel dat schommelt tussen melancholie en onbehagen, of een muzikale definitie van de unheimlich-gedachte. Een eclatant album, dat wel.

42. Bobby Raps & Corbin – Couch Potato

42. Bobby Raps & Corbin - Couch Potato

Was de zoetgevooisde engelenstem van de nauwelijks zijn puberteit ontgroeide Corbin (the artist formerly known as Spooky Black) nog één van de meest verrassende revelaties van 2014, dan stapt nu zijn the stand4rd-kompaan Bobby Raps – vooral dankzij zijn productie- in the limelight met dit album. Contemporaine hiphop-productie meets slimme elektronica. De donkere, nonsensicale teksten à la “Death ain’t shit but a new adventure” en “I’m like a modern Charlie Parker mixed with Ali Baba” moet u er maar bij nemen.

41. kodyak – the place i call home

41. kodyak - the place i call home

Afkomstig uit het TeamSESH-collectief; dezelfde stal die ook Greaf en BONES herbergt, is deze kodyak. Met “the place i call home” weet deze producer een ongeëvenaard gevoel van nostalgie en melancholie op te wekken, niet in het minst dankzij de semi-ambient productie in combinatie met ingenieuze ritmes en ongebruikelijke samples. Ontstemde gitaren laten de nummers warm klinken en geven een gevoel van perfecte onvolmaaktheid. “the place i call home” is de soundtrack bij een lang vervlogen zomer.

40. Sleater-Kinney – No Cities To Love

40. Sleater-Kinney - No Cities To Love

Dat ‘Portlandia’-ster Carrie Brownstein tijd wist te vinden gedurende de voorbije jaren om nog maar te denken aan een nieuwe plaat, is opmerkelijk. Maar goed, oude liefde komt altijd bovendrijven zegt men, zodus gingen ook de drie vrouwen van onder tussen middelbare leeftijd opnieuw op oorlogspad. Met ‘No Cities To Love‘ leverden ze een ode aan de spartelende gitaarrock af. Geen woedende riot girls meer, zegt u? Wees maar zeker van wel, maar zij het dat die woede nu gekanaliseerd wordt in andere topics. Het moederschap, Hollywood dat lonkt en een plejade aan andere bands; Brownstein, Corin Tucker en Janet Weiss weten het met verve te ontdoen van alle glorie. Zoals het hoort.

39. Levon Vincent – Levon Vincent

39. Levon Vincent - Levon Vincent

In de techno-scène is Levon Vincent een naam die een belletje doet rinkelen. Technopurist tot in de kist, dat zeker ook. De koning van de ‘kick’-sound, die vier keer per maat terugkeert op zijn self-titled album, maar dan wel in alle mogelijk smaken en vormen. Tracks als ‘Woman is an Angel’ zijn straightforward, afstandelijk en toch catchy op een idiosyncratische manier. De plaat ademt vakmanschap en liefde voor de dansvloer, want vergis u niet; naast geraffineerd zijn de songs ook enorm dansbaar. ‘Levon Vincent’ is een roep naar de goede, oude tijd, maar ééntje zonder de minste schijn van nostalgie.

38. Lil Ugly Mane – Oblivion Access

38. Lil Ugly Mane - Oblivion Access

Lil Ugly Mane, bij zijn moeder beter bekend als Travis Miller, hing in 2013, na enkele gevierde projecten zoals “Mista Thug Isolation” en “Uneven Compromise EP”, zijn rap-outfit aan de wilgen. Twee jaar later is “Oblivion Access” er en de fans kunnen niet teleurgesteld zijn. Alle kenmerkende Lil Ugly Mane-elementen zijn aanwezig: de Memphis-esque productie, vermengd met productietechnieken uit de noise-muziek en de iconoclastische teksten. Lyricaal één van de meest indrukwekkende projecten van het afgelopen jaar.

37. Godspeed You! Black Emperor – Asunder, Sweet and Other Distress

37. Godspeed You! Black Emperor - Asunder, Sweet and Other Distress

Behemoth eindelijk bedwongen: dat is het eindresultaat van ‘Asunder, Sweet and Other Distress’. Post-comeback-debuut ‘Allelujah’ was onmogelijk te evenaren, maar wat Godspeed ons in 2015 live toonde is zo dicht als men kan komen bij een levensveranderende concertervaring. En daarin heeft ook een compositie ‘Light! Inside of Light!’ een gerechtvaardigde plaats. Zolang er geen dageraad aanbreekt in Montréal, zolang speelt GY!BE door.

36. Matana Roberts – Coin Coin Chapter Three: River Run Thee

36. Matana Roberts - Coin Coin Chapter Three River Run Thee

 Matana Roberts heeft bewezen veel meer te zijn dan nummer ‘zoveel’ in het rijtje der jazzartiesten. Op ‘Coin Coin Chapter Three: River Run Thee’ bewijst ze dat ze een groots verteller is, en daarenboven de saxofoon enkel gebruikt als penseel, om hier en daar een extra streek bij te zetten. Dit brengt met zich mee dat het album niet al te makkelijk weg luistert, maar dat wie diep genoeg graaft een enorme muzikale rijkdom treffen kan. Roberts is net zoals Colin Stetson een artieste die het abstracte prioriteit geeft over de songstructuur. Eerst volledig uitbenen, om dan de restanten te verbinden met snel opdrogende lijm.

35. Greaf – A New Void

35. Greaf – A New Void

Geen enkele andere producer kan zo overweg met simpele samples als Greaf. Hij haalt de mooiste stukjes uit andere nummers en bouwt er een kleine, repetitieve, sonische constructie rond met knipoogjes naar Three 6 Mafia om zo een sfeer van melancholie te creëren die doet denken aan de films van Andrej Tarkovsky of Terrence Malick. Lang uitgerekte vrouwelijke vocalsamples staan centraal op nummers zoals “Watch You Shrivel”, “A New Void” en “This Is The Last Year”. Deze laatste is misschien wel de allermooiste beat van 2015.

34. The Necks – Vertigo

34. The Necks – Vertigo

‘Vertigo’ is een kruispunt van een kwarteeuw muzikale synergie tussen de drie heren van The Necks, die nog steeds onvermoeibaar op zoek gaan naar de naakte essentie van klassieke muziek. Het is een voortdurende flirt met saaiheid, de stoïcijns uitgevoerde vivisectie van een symbiose tussen piano, contrabas en drum. Het is zoals het op zoek gaan naar de monding van de E40: een schier onmogelijke taak. We worden er haast duizelig van.

33. King Midas Sound & Fennesz – Edition 1

 33. King Midas Sound & Fennesz – Edition 1

Leegte. Dat is het eerste woord dat ons te binnen schoot na het beluisteren van ‘Edition 1‘. We zouden hier een verhaal kunnen opzetten over desolate landschappen en verlaten gebouwen, maar dat ene woord beschrijft de plaat toch gevatter. Waar Kevin Martin normaliter bekend staat om zijn nietsontziende beats (cfr. The Bug) en Fennesz om zijn gitaargestuurde ambient, blijft ‘Edition 1′ opvallend genoeg meer op de ‘vlakte’. Of dat denkt u maar, want deze wonderlijke trip moet beleefd worden met de hoofdtelefoon. Of met een Surround System, natuurlijk. Dan openbaart zich een geheel aan fijnzinnige details en structuren. Laat u niet vangen.

32. Lubomyr Melnyk – Rivers and Streams

 32. Lubomyr Melnyk – River and Streams

Lubomyr Melnyk is de uitvinder en tot op heden enige beoefenaar van wat hij een “kung fu” pianostijl noemt. 19.5 noot per second spelen een gimmick? U bent verkeerd. Bij Melnyk draait het om sfeer, gevoel, trance en transcendentie. Dit is minimalisme in zijn meest zuivere vorm, ondanks al het technische vernuft. Melnyk is een eigentijdse rain man, een genie dat zonder fout naast een Terry Riley, Philip Glass of Steve Reich in de annalen mag komen.

31. Helm – Olympic Mess

 31. Helm – Olympic Mess

Als er iemand is die de onbestemde kwellingen van de hedendaagse maalstroom goed kan vatten in abstracte geluiden, is het Helm wel. Spelend met experimentele invloeden uit het dance-genre – waarvoor PAN als label bekend staat – balanceert dit sonisch rumoer telkens weer tussen ritmische stabiliteit en subtiele chaos. De dissonanten komen gestadig op je af maar voelen ergens logisch aan. ‚Olympic Mess’ omgeeft de luisteraar met een beklemmende duisternis; heroïsch doch verdwaald. Hoe dan ook; of je het wilt vergelijken met de vervreemdende overdaad van een moderne stad, dan wel met de akelige leegte ergens ver buiten de dampkring; Helm bezweert je.

30. Jeremih – Late Nights

 30. Jeremih – Late Nights

Arme Jeremih. Royaal genaaid door zijn label, Def Jam Records. 5 jaar na voorganger ‘All About You’ en anderhalf jaar na eerste single ‘Don’t Tell ‘Em’ bracht Def Jam als een dief in de nacht onaangekondigd ‘Late Nights’ uit in de laatste maand van het jaar. Zonder promomateriaal en juist te laat voor de eindejaarslijstjes. Jammer, want Jeremih’s nieuwste album is vuiler dan dat van The Weeknd, sensueler dan dat van Miguel en reëler dan dat van Frank Ocean. Opener ‘Planez’, mét een heerlijk vuilgebekte J. Cole is hét R&B-nummer van het jaar, desondanks dat het al bijna een jaar uit is als single. “Have you ever read ‘The world is yours’ on a blimp?”

29. STUFF. – STUFF.

29. STUFF. – STUFF.

Marc Wilmots‘ beroep was niet het enige Belgische dat werd doorgetrokken naar een mondiaal gebeuren. De twee Belgische bands dit jaar in de Skyline 50 zijn wereldacts pur sang. “Jazz is dead” mag dan wel een predikaat zijn dat al sinds Jelly Roll Morton en Buddy Bolden meegaan – om de zoveel tijd is er een band die de elegie ontkracht. De avant-gardejazz van STUFF. gaat echter nog verder. De band rond Lander Gyselinck – een der beste muzikanten op Belgisch grondgebied – combineert funk, elektro en jazz op een zodanig ravissante manier, dat dansen op deze eclectische samengang een obligatoir gevolg wordt. Of hoe the next big thing zijn naam blijkt waar te maken.

28. Girl Band – Holding Hands With Jamie

 28. Girl Band – Holding Hands With Jamie

Na wat EP’tjes kwam dit Ierse kwartet met een experimentele noise-rock debuut. Van meer toegankelijke punk-invloeden à la The Offspring tot regelrechte garage-noise, Girl Band doet vanalles aan – ofschoon telkens dat tikkeltje tegendraads. Binnen de lijntjes van de popmuziek lopen is de punkers meestal niet gegeven, maar Girl Band lapt zijn laars aan de vastgeroeste norm van strofes en refreinen, en gaat zo voor een meer vrijlopende reis van abstracte punk-noise texturen. Het nonchalant roepende stemgeluid van Dara Kiely gecombineerd met een gemixede rauwheid wekt een zekere aliënatie op. En toch en toch. Onverdunde energie druipt als bestiaal zweet af het album en maakt dit debuut tot een chaotisch feest van de anarchie.

27. Vince Staples – Summertime ’06

 27. Vince Staples – Summertime ’06

In een jaar waarin zowat elke relevante rapper een nieuw project uitbracht (naast Kendrick en Drake ook A$AP Rocky, Mac Miller, Pusha T, Future, Eminem, Ghostface Killah, Rick Ross, Young Thug, een uniek Wu-Tang album en vele anderen) was de grootste verrassing het onverwachts diepgaande ‘Summertime ‘06’ van de slechts 22-jarige Vince Staples. Een donker coming of age-album over het verlies van de kinderlijke onschuld in een pivotale zomer. Dankzij de ingenieuze teksten van Staples en de complementaire, zware productie van grootheden zoals No I.D. en DJ Dahi klonk gangbangen nog nooit zo cool en hopeloos tegelijkertijd.

26. Kurt Vile – b’lieve i’m goin down…

 26. Kurt Vile – b’lieve i’m goin down…

Ultimate slacker Kurt Vile heeft weer een heerlijke lange plaat neergepend. Hij toont zich hierop een stuk veelzijdiger dan op zijn vorig pronkstuk ‘Wakin on a Pretty Daze’, er sluipen zowaar elektronische invloeden in de songs. Deze langspeler overtreft zijn voorganger dan wel niet, daarvoor zijn sommige songs te zwak, het is weer een heerlijk relativerende brok muziek.

25. Carly Rae Jepsen – EMOTION

 25. Carly Rae Jepsen – EMOTION

Is platte pop het nieuwe hipster? Praat iedereen in de muziekwereld elkaar na? As if we care, de laatste keer dat de plaat gespeeld werd, zag de redactie er als volgt uit:

party

24. Elysia Crampton – American Drift

 24. Elysia Crampton – American Drift

 Hiphop-samples, technobeats, poplicks. Alles is te vinden op het geweldige debuutalbum van de Amerikaanse sensatie Elysia Crampton. Slechts vier tracks lang is het, maar het bevat genoeg elementen om er een heel jaar zoet mee te zijn, zoniet veel langer. U hoeft nog maar het stuiterende ‘Petrichrist’ op te leggen om te beseffen dat we niet met een gewone artieste te maken hebben. Chromatische klanken (zoals Jam City die op zijn ‘Classical Curves’ introduceerde), synths die aan Fuck Buttons doen denken, maar vooral een successie van klanken die zo meeslepend is dat je verslaafd achterblijft.

23. Jenny Hval – Apocalypse Girl

 23. Jenny Hval – Apocalypse Girl

De Noorse singer-songwriter komt met een vijfde langspeler die je op een spirituele missie doorheen haar experimentele en behoedzame electropop neemt. Doorheen de eenvoudige elektronische loops en de dromerige orgels brengt ze een hallicunant epos dat je bijna terugbrengt naar de science fiction film uit de jaren ‘80. Vanuit een holistisch beeld stelt ‘Apocalypse Girl’ de brede thema’s als consumentengedrag en vooral vrouwelijke seksualiteit in vraag. De maatschappij en zijn veranderingen in zijn geheel, gewogen op een existentialistische weegschaal, vanuit het oogpunt van een vleesgeworden individu. Groteske thema’s inderdaad, maar lyrisch gebracht in uiterste intimiteit, wat Hval zo intrigerend maakt.

22. Deafheaven – New Bermuda

 22. Deafheaven – New Bermuda

Hipstermetal. Een beschrijving die er voor Deafheaven eigenlijk niet veel naast zit. Ze worden uitgespuwd door de die-hard metal community maar zijn gelauwerd onder de niet-adepten. Kan het ons wat schelen. Ze hebben op ‘New Bermuda‘ gewoon weer een brok rauwe, ijzersterke muziek neergeschreven die je meesleurt in hun gitzwarte wereld. De nieuwe terreinen die worden verkend op muzikaal gebied maken de plaat een stuk veelzijdiger dan hun debuut.

21. Sunn O))) – Kannon

 21. Sunn O))) – Kannon

‘Kannon’ is de boeddhistische godin van de genade. Als er iets is wat Anderson en O’Malley niet tonen, is het nochtans genade: wie met ons aanwezig was op Le Guess Who? waar Sunn cureerde, zal het beamen. Sunn is glorieus muzikaal deconstructivisme, en op ‘Kannon’ bevestigen O’Malley en Anderson binnen het tijdsbestek van een slordig halfuur de grondvesten van hun sound. Geen revoluties meer, wel nog steeds Sunn fucking O))).

20. Sleaford Mods – Key Markets

 20. Sleaford Mods – Key Markets

Dat er ook effectief goede dingen uit de Britse muziekwereld komen, is an sich al een hele schok. Sleaford Mods is alles wat punk ooit moest zijn: rauw, onbevangen en ongecompliceerd. Sommigen zouden durven beweren simplistisch, en dat is in zekere zin ook wel zo. Verwacht geen grootse compositiedrang, geen melodievorming en geen grootse vocale prestaties; behalve misschien het record spuwen in een microfoon. Jason Williamson is niet te verlegen om bijvoorbeeld een randdebiel in Het Bos een rammeling te geven, en mocht die rammeling in muziek om te zetten zijn, zou ‘Key Markets‘ aardig in de buurt van het resultaat komen. De working class vibe giert door de Notts’ aderen, net als de adrenaline door de onzen bij het beluisteren van ‘Key Markets‘.

19. Jam City – Dream A Garden

 19. Jam City – Dream A Garden

Dat Jam City met ‘Classical Curves‘ één van de beste albums uitbracht sinds 2010, weten we onderhand wel. Met ‘Dream a Garden‘ gaat Jack Latham de gevreesde cross-over met de populaire muziek niet uit de weg. Recipe for disaster, dachten ook wij, maar kijk; het is een extreem genietbaar album geworden, en door het afvijlen van de al te scherpe kantjes is het moeilijk om grip op het geheel te krijgen. De vocals zijn glad, net als sommige sounds, maar wat het voortbrengt gaat veel dieper dan het label ‘post dub’ doet geloven. James Blake en Mount Kimbie worden vaak in dezelfde zin genoemd (see what we did there?), maar vergis u niet: Jam City is zoveel meer, en bewijst dat op ‘Dream a Garden’ nog maar eens.

18. Drake – If You’re Reading This It’s Too Late

 18. Drake – If You’re Reading This It’s Too Late

Sorry Kendrick, in 2015 mag je dan wel definitief de harten van de critici gewonnen hebben met ‘To Pimp a Butterfly’, de échte overwinnaar in de rapwereld was dit jaar Drake. Bijna onafgebroken het hele jaar in de aandacht met het monstersucces van ‘If You’re Reading This It’s Too Late’, de beef met  Meek Mill, tal van features, een mixtape met die andere hotste rapper van het moment, Future, en natuurlijk ‘Hotline Bling’, dé anthem van het najaar. ‘IYRTITL’ zet de transformatie van een softe naar meedogenloze rapper verder die Drake gestart is in 2014 met nummers zoals ‘0-100/The Catch-Up’ en ‘We Made It’. Of zoals hij zelf zegt op ‘No Tellin’: “Please do not speak to me like I’m that Drake from four years ago. I’m at a higher place.”

17. Beach House – Thank Your Lucky Stars

 17. Beach House – Thank Your Lucky Stars

Waar Beach House op ‘Depression Cherry’ hun sound nog maar eens incrementeel wist uit te breiden, neemt het ons op ‘Thank Your Lucky Stars’ mee naar hun beginjaren. Minimalistische orgeltjes, subtiele gitaarlijntjes en ongrijpbare teksten. De arrangementen daarentegen zijn vernuftiger dan tijdens hun babyjaren. Uitzondering op de regel is Elegy the void dat met haar aanzwellende synths en ontspoorende gitaren het orgelpunt van het album vormt. Beach House wist dit jaar twee coherente platen af te leveren die onder de huid kropen als een sluipend gif. Een verdomd goed gif.

16. Björk – Vulnicura

 16. Björk – Vulnicura

De meest pijnlijke levensgebeurtenissen leiden tot de beste artistieke werken. Ook Björk bewijst deze regel met haar laatste werk ‘Vulnicura’. De Ijslandse weet de meeste pijnlijke emoties te combineren met experimentele elektronica (hulde hiervoor aan de samenwerking met opkomend talent Arca). Beste voorbeeld is het majusteuze ‘Black Lake’, een 10 minuten durende emotionele trip die je weerloos achterlaat. De hele plaat overigens, niet om iedere dag te luisteren maar één van haar beste werken zonder twijfel.

15. Julia Holter – Have You In My Wilderness

 15. Julia Holter – Have You In My Wilderness

Julia Holter bracht dit jaar het voorlopige hoogtepunt uit haar carrière. Meer dan ooit slaagde ze erin om haar avant-gardische complexe muziek in een toegankelijker jasje te steken zonder daarbij in te boeten aan kwaliteit. Meestersingle ‘Feel You’ liet de verwachtingen al hoog oplopen en die worden zonder moeite ingelost. Met de ideale mix tussen experiment en pop bewijst ze dat ze één van de belangrijkse vrouwelijke stemmen van het moment is.

14. Gnod – Infinity Machines

 14. Gnod – Infinity Machines

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: ‘Infinity Machines’ is een monoliet, een verschrikking voor het niet-getrainde oor. U hoeft de plaat ook niet meteen op te zoeken om ‘skoane muziekjes’ te horen. Denk aan Swans, dat de freejazz tour op gaat. Of aan drie geniale muzikanten, die tegen elkaar opboksen tot ze beseffen dat het beter is slechts één zinnige noot per maat te spelen. Gnod heeft een heerlijke brok afgeleverd (6 tracks die elk in de double digits belanden, dan weet u het wel) die slechts na heftig malen doorgeslikt kan worden. De Rorschach-cover verraadt een diepgaand onderzoek van de ziel, en indien u dat verwacht, zal u niet al te bedrogen uitkomen. De ziel van Islington Mill, verpakt in een grijze massa, dat is ‘Infinity Machines‘.

13. Stara Rzeka – Zamknęły się oczy ziemi

 13. Stara Rzeka – Zamknęły się oczy ziemi

Kuba Ziolek is misschien niet de eerste naam die u verwacht in een Skyline-lijst, maar kijk: onze blik verwijdt zienderogen! De Poolse pionier maakte met ‘Zamknęły się oczy ziemi’ een waar meesterwerk. Kraakheldere, akoestische gitaarklanken vermengen zich gedurende anderhalf uur met iets wat het evenwicht houdt tussen drone en ambient. Zelf noemt hij zijn werk niet per se nostalgisch, maar eerder een ‘onderzoek naar de achtergrond waartegen we onze materiële wereld opbouwen; een uitroep tegen het gratuite materialisme dat zich meester gemaakt heeft van de mens.’ Nu mag u daarvan denken wat u wilt, de muziek blijft ook zonder de uitleg waanzinnig interessant. Het zou wel eens het laatste Stara Rzeka album kunnen worden, rapporteerde The Quietus eerder dit jaar. Dat kunnen we na dit magnum opus maar beter snel wegslikken.

12. JLin – Dark Energy

 12. JLin – Dark Energy

 Footwork is terug van nooit echt weggeweest. Met ‘Dark Energy‘ creëerde JLin één van dé elektronische albums van het jaar. Extreem dansbare (dat was uiteindelijk toch altijd al het doel van de Chicago-based scene), bijzonder heldere klanken, en verkapte samples maken de tracks tot kleine werkstukjes die onweerstaanbaar zijn. Als er al een verpersoonlijking van de nervositeit van de jaren sinds 2010 bestaat, zou het wel eens de persona kunnen zijn die JLin op deze plaat heeft doen opstaan. Heel de tijd vraag je je af hoe zo’n irritante samenstelling van geluiden zo verslavend en energetisch kan werken: wel, het kan dus. ‘Dark Energy’ is een mijlpaal.

11. Pearson Sound – Pearson Sound

 11. Pearson Sound – Pearson Sound

 UntoldPangaeaBen UFO, en noem maar op. De vernieuwers van de bass music komen in trosjes de laatste jaren, maar de naam die het meest van zich deed spreken in 2015 is David Kennedy‘s project Pearson Sound. Met zijn self-titled debuut schrapt hij alles wat overbodig is, en komt uit bij de pure essentie van de dance; de puls. En of er puls is, de hele 42 minuten durende trip is gedrenkt in ritmes die subtiel maar zeker wijzigen door de tracks heen. De betere melodie hoef je niet meteen te verwachten, maar wanneer er dan toch eens een akkoord aan de oppervlakte verschijnt, klinkt het zo ijskoud, dat de beats ook meteen bevriezen. IJzingwekkend album, dat zonder grootse samenwerkingen of featurings doet wat velen nalaten: het detail vieren.

10. Joanna Newsom – Divers

 10. Joanna Newsom – Divers

De kinderlijke stem met de eeuwenoude ziel: als Joanna Newsom met een plaat komt, is het om die in ons hart te sluiten nog voor ze te beluisteren. Ze zou één van de ‘late greats’ zijn, ware het niet dat ze nog onder ons vertoeft. Ook ‘Divers’ is weer een haast een uur lang auditief minnespel, als honing vermengd met cyaankali. Archaïsch of tijdloos, het is maar een klein verschil.

9. Jerusalem In My Heart – If He Dies, If If If If If If

 9. Jerusalem In My Heart – If He Dies, If If If If If If

Libanon, maar dan met een geut Canadese Constellation input. Dat moet de meest simplistische omschrijving zijn voor het project van Radwan Ghazi Moumneh. Als Libanees zag hij hoe Beiroet over de jaren heen veranderde in een door waanzin gedreven stad. Op ‘If he dies, if if if if if if’ mixt hij de traditionele Arabische muziek met elementen uit de drone en elektronica, wat leidt tot één van de meest interessante werkstukken uit het toch al niet zo zwakke 2015. Het album ontstond grotendeels op het podium, en de woestenij aan klanken op het album verbergt dat geenszins. Zelf spreekt Moumneh over een rusteloos en urgent album, dat moet blijven kleven, tot lang na het luisteren. En dat doet het.

8. Beach House – Depression Cherry

 8. Beach House – Depression Cherry

Beach House blijft geduldig verder timmeren aan de sound die ze zelf uitvonden. Met ‘Depression Cherry’ brachten ze een nieuw culminatiepunt in hun carrière. Wanneer Legrand haar lichtelijk mannelijke geluidskanalen openzet op Levitation wordt je meegesleurd in een soundtrack voor een zwoele zomeravond. There’s a place I want to take you. En de volgende 40 minuten doen ze dat gewoon. Met Sparks hebben ze ook mogelijks de beste Beach House-song tot op heden geschreven. Beach House is meer dan ooit de band van een generatie.

7. Father John Misty – I Love You, Honeybear

 7.Father John Misty – I Love You, Honeybear

De vrome naam doet het nauwelijks vermoeden, maar Father John Misty bracht met ‘I Love You, Honeybear’ de geilste plaat van het jaar uit. Nummers over kinky seks en dronken escapades met vreemden worden afgewisseld met ironische ballades over existentiële impasses (compleet mét lachband!). Is het u trouwens ook opgevallen dat dit wederom een meesterwerk van een album is, geïnspireerd door een muze genaamd Emma? We kijken naar jou, Justin Vernon.

6. Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly

 6. Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly

Geen eindejaarslijstje is compleet zonder ‘To Pimp a Butterfly’: een monster van een plaat waarmee Kendrick Lamar zich een plaatsje in het rap-valhalla verzekerde naast goden zoals Tupac, Notorious B.I.G., N.W.A., Wu-tang, Rakim en anderen. Overdrijven we? Misschien een heel klein beetje. Laat één ding echter duidelijk zijn: geen enkel ander hip-hopalbum uit 2015 was én zo lyrisch indrukwekkend én zo muzikaal verrassend én zo maatschappelijk relevant als ‘To Pimp a Butterfly’. Lees hier onze gids voor dit album.

5. Flying Horseman – Night Is Long

 12inch_6mm_v92012.indd

Jaarlijks zorgt Bert Dockx voor een streling van ons trommelvlies en bijgevolg een hoge notering in de SL50, in welk format dan ook. Dit jaar is dat ‘Night Is Long‘ geworden, de hoogst genoteerde plaat van eigen bodem maar wat maakt het uit: Flying Horseman is een band op internationaal niveau. Spilfiguur Dockx vindt zich, naast grenzeloze zijprojecten, op de vijfde plaat van Flying Horseman opnieuw uit, al verdient de rest van de band ook de nodige credits: “Ergens onderweg heeft Dockx een Chileense drummer opgescharreld, die meesterlijke jazzritmes bijkleurt met tribale elementen en elektronische drumpads. Dan is er de bassist, die ons tijdens God weet welk nummer een paar minuten lang haast ademloos deed toekijken zodat Dockx’ ontspoorde solo genadeloos naar de achtergrond werd verbannen,” zoals we het omschreven in onze live-recensie. En ook uit onze boxen klinkt de plaat als een meesterwerk: Dockx’ klinkt bezwerend boven de achtergrondzang en oehoes van Blackie, de baslijn klinkt nerveus en tegelijk opwindend tegen vigoureus gitaarwerk. We weten nog niet met wat, maar zeker zijn we er van dat Dockx ons in 2016 niet zal teleurstellen. ‘Faithfully Yours’, Skyline.

4. Kamasi Washington – The Epic

 4. Kamasi Washington – The Epic

Was er echt niemand die dacht: ‘nu is het wel goed, Kamasi!‘ Drie vinyls, drie uur aan muziek, drie uur aan complete overrompeling op elk niveau. Maar toch pronkt Kamasi Washington op plaats 4 in onze lijst. Is het misschien dankzij openingstrack ‘Change Of The Guard’, waarschijnlijk het beste jazznummer dat we voor lange tijd zullen horen? Of is het dankzij de bewerking van Debussy‘s ‘Clair De Lune’? Strijkers, slaginstrumenten, toetsen en natuurlijk blazers; letterlijk alles is aanwezig op het megalomane ‘The Epic‘. Het woord ‘overdaad’ werd nog nooit zo exact naar muziek vertaald, en toch, en toch. Washington weet briljant de focus te houden op wat echt telt: de song zelf. ‘Alle jazzclichés verpakt in één plaat’, noemde één redactielid het album. Klopt, maar de accuratesse die hierbij aan de dag gelegd werd is angstaanjagend. Nummer vier!

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

 CD Booklet OPN GOD - images embeded

Dat Daniel Lopatin bij Skyline al jaren in de gratie valt, moge duidelijk zijn. ‘Replica‘ was een meesterwerk en met ‘R+7‘ bracht hij zichzelf zeker niet in de verlegenheid. ‘Garden of Delete’ is rauwer, harder en meer bevreemdend dan alles wat we dit jaar gehoord hebben. Gestoorde synthsequenties, beats die vervormen terwijl je luistert en melodieën, die naar goede klassieke traditie slechts éénmaal in dezelfde vorm terugkeren. Want soms lijkt een song zich te settelen in een kabbelende outro, en weet Lopatin er last minute alsnog een verschroeiende drone uit te persen. Daarenboven zijn de meeste elementen op ‘Garden of Delete’ gewoon zeer catchy. ‘Sticky Drama’ is bijvoorbeeld een terechte kandidaat voor song van het jaar, en met tracks als ‘I Bite Through It’ zijn de analisten van ons  data-team nog wel even zoet. Lopatin heeft een waar monster gecreërd, maar dan wel één waardoor we ons met plezier laten verslinden.

2. Holly Herndon – Platform

 2. Holly Herndon – Platform

Holly Herndon is waarschijnlijk dé vrouwelijke artieste van 2015. Met ‘Platform‘ deed ze fijntjes het tegenovergestelde van wat de groteren in de elektronicawereld al jaren doen: net het ontmenselijken van de sound. Het compleet leegzuigen van elke normale, humane input. De vocals klinken ijl en eng, de beats volgen nergens hetzelfde patroon en de lugubere, tekstuele details maken er soms een horrorshow van. Uit de oude doos dan, waar de suggestie belangrijker is dan het zien, waar de protagonist gewoon even hoeft te verdwijnen om je de stuipen op het lijf te jagen. “Cynisme en sarcasme zijn manieren waarop we de huidige shitstorm in de maatschappij proberen te counteren”, aldus Herndon.’Platform‘ is een statement tegen haar eigen geluid, een schreeuw om empathie, een verheerlijking van de geek culture (en een veroordeling van de gevolgen ervan). In een era waarin het internet het leven zo verdund, versnipperd heeft, biedt ‘Platform‘ een absolute shocktherapie. Door het zo zorgvuldig gebruiken van het machinale, industriële ontstaan er vreemd genoeg toch emoties doorheen de texturen. Op zoeken we ze gewoon omdat we dat kost wat het kost willen vinden? Geen idee, maar ‘Platform‘ is onze nummer twee van 2015.

1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell

1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell

Moeilijk om nog iets te zeggen over het album waar alles al over gezegd is. Veeleer dan dat 2015 in het teken stond van ‘Carrie & Lowell’, stond ‘Carrie & Lowell’ in het teken van 2015. Sufjan Stevens liet ons dit jaar proeven van waanzinnige schoonheid, schier ondraaglijk in al haar tristesse: wellicht een plaat om nooit meer op te zetten, maar eeuwig te koesteren. Hoe een dieppersoonlijke expressie zo extreem universeel kan zijn is haast niet te vatten, en Sufjan is de meest enigmatische artiest van de afgelopen twintig jaar. Het zou zou zomaar een plaat kunnen zijn om mee in de eeuwigheid te verdwijnen.

Geschreven door Stef Claes, Casper Winters, Victor-Jan Goemans, Sander Bortier, Benjamin Bergers, Tim Huybrighs