skyline
 

Ambient in beweging: Christina Vantzou en Christopher Bissonnette

Ambient is saai. Echt waar, al die prefab pulsaties verdienen het niet eens gehoord te worden, aangezien hun enige doel ís om gehoord te worden. Alles wat men maakt om een ‘gevoel’ op te wekken en om de onderbuik aan te spreken: schei toch uit. Alles wat dieper poogt te graven dan het nieuwe The War on Drugs-album: vergeet het maar.

En toch is ambient te gepasten tijde ons favoriete genre.

Denk maar aan Tim Hecker, die de kamer doet trillen en huilen tegelijkertijd met zijn music for tundra. Of aan het betere werk van onze Erased Tapes vrienden. Nu heeft ook Kranky een stevige reputatie wat betreft geluidskunstenaars, de passage van Godspeed indachtig. Met Christina Vantzou en Christopher Bissonnette mogen ze alvast twee namen aan dat lijstje van kunstenaars toevoegen. De in Brussel residerende Vantzou is de autodidacte die enkele jaren terug met ‘No. 1′ relatief hoge ogen wist te gooien in het wereldje. Haar nieuwe, gepast ‘No. 2′ getiteld, snijdt met de hulp van Adam Wiltzie meteen de adem af. Vanaf het magische ‘Anna Mae’ is het al genieten wat de klok slaat. Filmische strijkers en met melancholie overgoten piano’s regeren in de wondere wereld van Vantzou. En dit allemaal (dat mag u letterlijk nemen) met behulp van de computer. Doe er alstublieft uw voordeel mee.

Christopher Bissonnette laat de melodie de antagonist zijn op zijn ‘Essays in Idleness’. Dankzij de bevreemdende sfeer waarin de plaat baadt, lijkt wegdromen onafwendbaar. Inherent saai? Misschien. Maar zeker ook een zoektocht naar puurheid, naar de essentie, naar het luisteren óm het luisteren. Met zijn eigen gebouwde synth verkent de man het concept muziek en zoekt hij de grenzen op. Muziek voor gevorderden.