skyline
 

Sam Amidon creëert een ideale nazomeravond in DOKArena

Elk jaar rond deze tijd mogen we weer ten volle genieten van het Gentse DOK, een low-profile complex waar meerdere soorten optredens plaats vinden en de typische Gentse intelligentsia -zeg maar academici, hipsters en muzikanten- zich thuis in voelt. Het geïmproviseerde amfitheater DOKArena bood er dinsdagavond de perfecte setting voor veelzijdig folkartiest Sam Amidon. En voor Lyenn.

IMG_1736

Trouwe Skyline-honden zullen onbewust al over Lyenn gelezen hebben, want de zanger/gitarist speelt in de Belgische supergroep Dans Dans. Zoals je zou verwachten, druipt het talent ervan af. Eén stem met één gitaar, PJ Harvey achterna. Niet dat je dat als man zomaar moet proberen, maar wie in Dans Dans speelt heeft het vast in zich. Een kwartier is veel te kort om een beter oordeel te kunnen vellen. Credentials en naturel heeft-ie in alle geval wel.

Talent wordt dus vaak gemeten in veelzijdigheid, en dat is voor de 32-jarige folkartiest Sam Amidon niet anders. Grasuinend tussen het oude en het nieuwe continent, eens klinkend als Frank Fairfield, dan weer als Bill Callahan. Of Nick Drake, met name in zijn bekendere nummers. Met een strakke drummer erbij die vaak aan het improviseren ging omdat de setlist niet vast lag, bevat een avondje Sam Amidon dus alle ingrediënten om sfeer met hoofdletter S te creëren.

Toch zijn er bedenkingen, want ultiem lijkt de Amerikaan net iets te veel een folk-Wikipedia te zijn dan een artiest met eigen signatuur. Dat hij die in zich heeft, laat hij nochtans doorschemeren in kwetsbare en abstracte liedjes met viool of banjo. Ook gevoel voor humor heeft z’n plek in de wereld van Amidon. Hoe kan het ook anders, want folkmuziek is aan zelfrelativering toe nu de hillbilly bullshit uit de Britse Eilanden (we noemen geen namen) de wereld aan het overnemen is.

Wat er ook van zij, 80 minuten Amidon zijn verfrissend genoeg om een potentieel dood gewaand genre nieuw leven in te blazen. Het doet ons denken aan een nog jonge Sufjan Stevens, voor hij larger than life werd. Al leveren een zittend DOK-publiek, 85 dB als piek (ja, we meten tegenwoordig) en een artiest met weinig persoonlijkheid kil en puristisch gesproken een onvoldoende op qua memorabiliteit. Maar goed, laat die prestigeprojecten toch nog zo lang mogelijk weg blijven uit het noorden van Gent, want dit zijn back to basics concertervaringen, en die weten we verdomd goed te appreciëren.

 

(mp-h)