Gezien in de AB Box op dinsdag 21 mei 2013

Op zich is de liveprestatie van het vijftal uit Atlanta niet zo uitzonderlijk. Moeilijk is dat niet, als je delay en reverb gebruikt tot het tijd-ruimte continuüm effectief begint te vervormen. Het is anderzijds een kunst om deze muzikale versie van de Venus-atmosfeer -een metafoor die ook werd gevolgd door de lichtshow- een concert lang boeiend te houden. Blijkt dat Cox zélf daar niet eens als enige verantwoordelijk voor is.

‘Monomania’ werd goed onthaald in muziekland, maar vonden wij iets te on-Deerhunter-achtig om écht potten te kunnen breken. Blijkt dat de -naar Deerhunternormen- puntige songs van dat album op het podium voor de perfecte afwisseling zorgen. Een ‘T.H.M.’ of ‘Blue Agent’ gelden als voorbeelden, maar ook de door Lockett Pundt (Lotus Plaza) gezongen ‘The Missing’ zorgde voor een eerste hoogtepuntje in de set.

Oh, wacht. Er was ook nog een voorprogramma. Even opzoeken. His Clancyness (okee…) heet de band. Het waren Amerikanen (denken we) die indie brachten met een vintage sound, zoals dat vandaag hoort. Twee mooie meiden flankeerden een charismatische frontman, wat ons doet vermoeden dat dit bandje meer op imagebuilding teert dan wat anders. Eerlijk is eerlijk, His Clancyness speelde strak, maar wanneer het enige bruggetje met het hoofdprogramma (afsluiter ‘Run Wild’) alsnog steriel wordt gehouden, dan weet je wel hoe laat het is.

Goed, Deerhunter dus. Als er al een minpuntje te bespeuren was, dan wel de relatieve braafheid van de show. Zo liet de band het na om al vroeg in de set even door te trekken op ‘Revival’. Een gemiste kans. Maar er moest ook nog tijd genoeg zijn om Cox’ punkgeest tot leven te laten komen. Dat gebeurde met name op de titeltrack van hun laatste album, als afsluiter van de reguliere set. Doorheen het hele optreden was Cox trouwens bijzonder actief, zij het op automatische piloot.

Het hoogtepunt viel waar het moést vallen: bij aanvang van de toegift. Geen beter nummer dan dubbeltrack ‘Cover Me (Slowly)-Agoraphobia’ om de avond regelrecht richting “meer dan geslaagd” te katapulteren. Die Pink Floydiaanse -of denken we aan Mew?- intro alleen al! Zo wordt het makkelijk verteerbaar dat Cox en co de daaropvolgende 15 minuten doodleuk gaan soundchecken. Pas op, wij vonden ook dàt razendspannend. Deerhunter sloot af klinkend als de soundtrack bij een diepte-afdaling in de Marianentroch met James Cameron himself aan onze zijde.

Een keuvelende AB vond het al welletjes tegen dan, en ergens kunnen we dat op een dinsdagavond ook begrijpen. Toch zijn we jaloers er straks niet bij te kunnen zijn, wanneer deze band op home turf voor duizenden mensen triomfeert tijdens Primavera Sound in Barcelona… gelukkig kunnen we nog lang nagenieten van hun Belgische passage, die nu al een hoogtepunt van ons concertjaar mag heten.

Foto: Jeongeun Bae

(mp-h)

Wie het album nog niet gehoord heeft, kan daar hier verandering in brengen.

Hier vind je Daft Punks controversiële ‘RAM’ terug; en hier de op groot enthousiasme onthaalde ‘Trouble Will Find Me’ van The National.

Enjoy!

9.0/10

Om meteen de vergelijking te maken met de (tweede) grote doorbraakplaat: ‘Trouble Will Find Me’ is een heel ander beestje dan ‘High Violet’, dat grootser en zwaarder was. Weemoed valt nu eenmaal niet te genezen, maar toch klinkt ‘Trouble Will Find Me’ subtieler en luchtiger. Bovenal staan er echter weer bloedmooie nummers op.

Zo zal je niet dichterbij de hemel komen dan op de sublieme opener ‘I Should Live in Salt’. ”Balsem voor uw ziel” noemde Luc Janssen het drie jaar terug op Pukkelpop, en gelijk heeft hij dit keer met overschot. The National is terug in meesterlijke gedaante, dat maakt de band met het eerste nummer al meteen duidelijk. ‘Fireproof’ lijkt met zijn niet meer dan drie minuten speelduur een niemendalletje maar blijft plakken als (ietwat bittere) honing, en ‘This is the Last Time’ opent met enkele droge akkoorden om vervolgens open te bloeien als een paasbloem in april. De ultieme emotionele uppercuts zitten echter in de staart, en worden gebracht door ‘I Need My Girl’ en ‘Pink Rabbits’.

Net als haar voorgangers geeft ook ‘Trouble Will Find Me’ niet al haar geheimen prijs op het eerste gehoor, maar laat de puzzel beetje bij beetje in elkaar vallen. Waar je de band er bij de eerste luisterbeurt van verdenkt telkens hetzelfde trucje toe te passen, hoor je na enkele luisterbeurten de details zich prijsgeven en is er allesbehalve nog sprake van een eenzijdige plaat. Het zijn wel de klassieke elementen van het vijftal die het album ook nu weer zo goed maken: de gitzwarte doch niet van humor gespeende teksten van Berninger (‘Put the flowers you find in a vase/If you’re dead in the mind it’ll brighten the place’ uit ‘Graceless’, bijvoorbeeld), de ijzersterke percussie en vloeiende baslijnen gebracht door het eerste duo broers, terwijl het tweede broedertal met piano en gitaar zorgt voor sfeerschepping.

‘Misschien ligt wat The National zo uniek maakt net in wat ze niét doen’, opperde een goddeau-journalist drie jaar geleden naar aanleiding van ‘High Violet’. Dat zou wel eens kunnen kloppen. De heren – nochtans uit Brooklyn, dat las u al – hoeven geen elfendertig stijlen te vermengen in één nummer om toch maar zo eclectisch mogelijk te klinken en proberen niet krampachtig een nieuw genre uit te vinden. Qua klankkleur en compositie brengt The National geen aardverschuivingen teweeg, maar wat ze wél brengen is een zeldzame muzikale inhoud. Die mening deelt trouwens ook componist Steve Reich die zich eerder al uitte als fan van het geniale samenspel van melodieën, harmonieën en ritmesecties. Vermoedelijk ook de reden waarom het album, ook al klinkt het op het eerste gehoor als “degelijke indierock”, minstens een tiental luisterbeurten nodig heeft om echt onder de huid te kruipen.

Maar als het zich daar eenmaal met zijn fluwelen weerhaken heeft genesteld, komt het ook niet meer los. De bands die de klasse van The National de afgelopen tien jaar wisten te evenaren, kunnen we op één hand tellen, en ook dit album is er weer een om intens te koesteren. Hetzelfde geldt trouwens voor hun concerten: wie een kaartje heeft voor het Koninklijk Circus mag zich gelukkig prijzen. En anders wachten tot op de festivals, natuurlijk.

Geschreven door Tim Huybrighs en Victor-Jan Goemans

?/10

Laten we het voor een keer niet over het fenomeen Daft Punk hebben. Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo zijn op basis van hun liveshows eerder dan hun platen God in muziekland. Al lang niet meer de slappe punk van Darlin, al lang niet meer op menselijke hoogte. En dat vooral door dingen niét te doen. Maar nu doen ze wél iets, namelijk een belachelijk ‘highly anticipated’ album uitbrengen. Nu ja, gewoon ‘uitbrengen’ is een woord dat een ietsje te kleine lading dekt voor wat hieraan voorafging. Maar laten we het daar dus vooral niet over hebben, en ons een keer focussen op de muziek; dat kan ook eens fijn zijn. ‘Random Access Memories‘ is een retrospectief post-modern meesterwerk volgens onze collega’s over het kanaal. Waar is de tijd van ‘Hang the blessed DJ, because the music that they constantly play, it says nothing about my life’?

In se was het verzadigingspunt al lang bereikt: wat er ook uitgebracht zou worden, het zou hier en daar afgemaakt worden, en anderzijds ook de hemel ingeprezen worden. Dat maakte singletje ‘Get Lucky’ al meer dan duidelijk. Fijne, funky tunes en een uiterst pastiche-kantje dat zelfs de R&B-stem van Pharrell moet hebben geschuurd. Meteen een grote hit, dat wel, maar wat wil dat nog zeggen dezer dagen. Wel een leuke, gelukkige melodie die zich toch twee luisterbeurten staande houdt. De derde kan al een keer gaan jeuken op plaatsen waar de zon nooit schijnt.

En laten we met de deur in huis vallen: zo staan er wel meer deuntjes op. ‘The Game of Love’ is schaamteloos en ‘mooi’ op een bizar lelijke manier. Kitsch met een grote Q,U en A. Stel het zo voor: je loopt binnen in een dark room, en de spreekwoordelijke handen kleven al tegen je lijf, wanneer de robotstem alles nog wat benauwder maakt. Wanneer de man ‘When you decided to walk away’ zingt, zijn wij al lang gevlucht. In sommige sferen top natuurlijk, maar wij voelen ons er niet zo op ons gemak. Dat gaat al wat vlotter bij het epische, eigenlijk gewoon bijzonder goede (zie je wel: geen cynici bij Skyline) ‘Giorgio By Moroder’, met een stevig uitgesponnen parlando van meneer Moroder himself aan het begin.

‘Maar geniet dan toch gewoon en tanz, tanz dan toch!’, roept de onbegrijpende French House/Funk-fan ons in het oor. En ook daar zijn we niet te beroerd voor. ‘Lose Yourself To Dance’ staat gelijk aan een poging van een paar lange witte mannen tot shufflen, met tragische gevolgen voor de kniegewrichten, maar daar gaan we u niet mee lastig vallen. Wat ook opvalt: twee mooie samenwerkingen kleuren ‘RAM’ wat bij, voor zover er al niet Jackson Pollock-gewijs met klankkleur gespeeld wordt. Panda Bear, dé held van Animal Collective, verzorgt de gastvocal op de enige echte dancetrack op de plaat: ‘Doin’ it Right’. Vocoder in de hand, leuke synth, en loeihard zetten. Beetje banaal misschien, maar wél meer dan fijn.

Ook de andere interessante samenwerking levert iets op. Wanneer Chilly Gonzales achter zijn piano kruipt is het altijd op het puntje van de stoel zitten. ‘Within’ is de mooiste soundtrack ooit bij de derde afwijzing van de gemiddeld lelijke doch niet onaantrekkelijke vrouw in een kleffe romcom waarin alles tóch nog goed komt later.

Retestrak, ambitieus, matig. Rampzalig, anders, modern. Ronduit allemaal meuk. ‘Random Access Memories’ is een plaat die zich niet laat vangen door de omhooggevallen recensent, tot spijt van hij die het benijdt. Het is een straf werkstuk geworden, productietechnisch en songgewijs, laat dat duidelijk zijn. Maar wij zijn er nog altijd niet uit wat deze plaat écht brengt, misschien is dit cijfer binnen vijf jaar volkomen irrelevant, misschien is Daft Punk binnen vijf jaar compleet irrelevant. Wie zal het zeggen? Eén ding is zeker, Daft Punk dóet eindelijk weer iets, en laat ons daar maar even blij om zijn.

Geschreven door Stef Claes

De blurb van de avond: een resem artiesten keurig geselecteerd door Lefto, met als rode draad instrumentale hip hop en een blik in de toekomst van het bredere genre. Veel woorden om enkel te zeggen dat Pomrad, Karriem Riggins (met band), Romare en Kutmah voor enkele uren hoogstaand vertier zouden zorgen. Goedkope tickets (last-minutes aan 5 euro!) ten spijt, was de zaal halfleeg. Democrazy mag zo’n avonden gerust wat meer gaan profileren, want alleen al de eerste act was van topklasse.

De Antwerpenaar Pomrad brengt een nieuwe Ep uit, waarover wij behoorlijk enthousiast zijn. Een goeie live-act had hij al, maar nu lijkt hij te veel hooi op z’n vork te nemen. Omsingeld door een half dozijn synthesizers en nog eens twee synthgitaren, weet de muzikant niet waar eerst kijken. Drumloops overstelpen zijn kunde, en tot overmaat van ramp kreeg hij gisteren te maken met technische problemen. Ook lichamelijk, want al die knoppen en toetsen bedienen leidt al eens tot krampen. Pomrad is hoe dan ook een artiest voor de toekomst. Hij zal ontzettend moeten oefenen en zichzelf constant verbeteren, maar als hij er in slaagt om ook écht te doen wat hij in gedachten heeft, dan zien we hem straks op tournee gaan door Japan. Een herkansing na deze kleine buis volgt nog wel voor de potentiële virtuoos.

Karriem Riggins mocht gelijk als tweede opdraven. Een goeie zet, want het publiek zat rond die tijd al behoorlijk aan de drank. Verrassend genoeg trad hij in een uiterst klassieke opstelling aan, met een Dj die zelden de hoofdrol innam. Als briljant drummer -de man werkt samen met de groten der aarde- deed het multi-talent uit Detroit de avond snel richting een muzikaal hoogtepunt evolueren. Als producer/rapper sloeg hij wat minder raak. Tussenin liet Riggins een paar sterke rhymes vallen, en dan mocht de Dj ook nog iets doen. Weg was de flow. De interpretaties van eigen tracks uit solo-debuutalbum ‘Alone Together’, waren te jazzy voor deze setting. Mosselen noch vis, met andere woorden. Al willen we deze man in betere omstandigheden nog wel eens terug zien achter die prachtige drumkit.

En toen kon het feest beginnen: achter twee bierbakken waarop MPC en laptop stonden gemonteerd -waarom moeilijk als het makkelijk kan- verscheen een graatmagere Brit. Romare (spreek uit Romère) is z’n artiestennaam, en hij staat voor het verleggen van barrières in het elektronische genre. Anno 2013 is het niet allemaal trap wat de klok slaat, er is ook ruimte voor eclectische artiesten die zichzelf onderscheiden door het vakkundig mixen en inventief remixen van uiteenlopende genres.

Alt-J, bijvoorbeeld. Pokke-irritant op zichzelf, maar eens door de maalmolen van Romare gedraaid, best te pruimen. Is het niet hip hop, afrobeat of house, dan grijpt hij nog steeds graag terug naar de voor hem vertrouwde UK Garage. Combinaties die een klein uur voorbij lieten vliegen, terwijl onopgemerkt een feestje ontstond achter ons. Kutmah maakte meteen nadien z’n opwachting in de annex voor het podium waar Lefto eerder stond te draaien. Een voorraad joints, een fles Hennessey en een ongeïdentificeerde vloeistof. Meer heeft de halve Schot niet nodig om een halve Balzaal om te toveren tot een soort Boiler Room (niet die van Pukkelpop, voor de goeie verstandhouding).

We hebben geen idee hoe lang het nadien nog doorging, maar zo’n line-up zou moeten volstaan om de feestelijke avond als ‘memorabel’ te kunnen bestempelen. De beste L.A.-sferen vielen in Gent voor bijna geen geld te beleven, en helaas kwamen daar veel te weinig mensen achter.

Foto’s door Jeongeun Bae en Pieterjan Verburgh

(mp-h)

Foto’s door Jeongeun Bae

Dat dus

Mount Eerie Band

Mount Eerie

In de foto: géén basgitariste

Jahoor

Amish Girl

Mount Eerie: liever alleen

Impressionante neck, die gitaar

(mp-h)

Niet dat het aan The Haxan Cloak lag -daarvoor gingen we vooral, alweer. De Brit is gegroeid, zoals dat ook hoort bij een uitstekende doorbraakplaat. Dynamiek, spanning en vooral duisternis staken in zijn set van drie kwartier. De volumeknop stond verdomd hoog, wat ervoor zorgde dat de muziek een ongewenste toevoeging kreeg in de vorm van rammelende AB Club-inboedel. Misschien tijd voor een renovatie ginder? We kregen een bijna integrale weergave van ‘Excavation’, maar met naar onze mening net iets te weinig toevoeging. Over twee weken speelt The Haxan Cloak opnieuw in ons land, samen met HEALTH in Magasin 4. Wees maar zeker dat we er dan opnieuw bij zijn, en wellicht zal ook die set een nieuwe stap vooruit betekenen.

Tot zover het normale deel van de avond. Dat drie meisjes niet wisten wat aan te vangen met hun instrumenten tijdens de change-over, liet ons vermoeden dat Mount Eerie iets, euh, afwijkends zou brengen. Phil Elverum betrad het podium weliswaar nog alleen. Net in die vorm zagen we hem vorig jaar nog, op een blauwe maandag openend voor Earth in de tijdelijke Depot-zaal in Leuven. Toen bleek dat saai. Moet hij ook zo over gedacht hebben, want ondanks twee sterke albums op één jaar -‘Clear Moon’ en ‘Ocean Roar’- moest het live kennelijk wat spannender worden.

Jammer dat de folk-drone artiest de slinger net iets te veel naar het andere extreem liet doorschieten. Zijn band bestaat dus uit drie jonge vrouwen: een Amish-meisje dat net als haar Canadese collega geen jota kent van basgitaar spelen. De kinderlijke percussie werd verzorgd door een dubbelgangster van Sally Draper, beter bekend als de dochter van Don Draper uit Mad Men, en uiteraard ook gekleed in de stijl van een halve eeuw terug.

Toen de eerste drone-passages hun opwachting maakten, wandelde een fagot-speler spontaan maar zelfverzekerd door de achterdeur van de kleine AB-zaal richting micro. Met dit totaalplaatje konden we niet anders dan in een lachspiraal belanden, met als gevolg dat we dat de rest van het optreden lipbijtend en starend naar de grond uitkeken. Gênant en nog nooit eerder meegemaakt. De zaal had een andere indruk, want de band oogstte regelmatig applaus.

Muziek van Mount Eerie is mooi, sfeervol. Uniek, zelfs. Typische klanken die je alleen in je bed beluistert op een zondagavond. De meeste songs zijn stuurloos, maar net dat is het mooie eraan. Mount Eerie brengt momentopnames van gevoelens, gevoed door een 12-snarige gitaar en een kwetsbare stem. Wat een amateurband daarbij komt kijken, daar hebben wij dus het raden naar. De “ondersteuning” van Elverum had soms moeite met het aanzetten van een versterker, en moest meermaals door de man zelf uit de nood worden geholpen. De fagottist deed het voortreffelijk, dat wel.

Mount Eerie met een echte band zou prima geweest zijn. Zelfs goed genoeg om The Haxan Cloak te degraderen tot voorprogramma. Maar het schouwspel dat wij donderdagavond te zien kregen, was enkel memorabel omwille van de hilariteit. Jammer voor een gerespecteerde artiest als deze Elverum. Hoewel we nu beter begrijpen wat er achter die bizarre blik van de man schuilt. Stiekem is hij gewoon knettergek.

Foto: Jeongeun Bae

(mp-h)

Hun recente langspeler ‘I/II’ weet op meesterlijke wijze minimalisme met virtuositeit en sfeerschepping met muzikale diepgang te verzoenen. Geen noot teveel staat er op het hele album, en toch is Bert Dockx maar moeilijk te stoppen als hij eenmaal zijn demonen ontketend heeft op gitaar, zo bleek ook vanavond. En toch speelde ook de stilte opnieuw een niet te onderschatten rol.

Dans Dans telt slechts drie leden, maar de bands die vandaag zoveel muzikale inhoud bieden als zij kunnen we op één hand tellen. Drummer, bassist en gitarist doen elk hun volstrekt eigen ding, en toch klinkt het geheel ontzettend organisch. Blues, jazz, rock, spacy psychedelica: alles gaat de blender in en komt er uit als eigenzinnige mix. Bijzonder spontaan en toch ontzettend strak, maar vooral intens en begeesterend – en met momenten compleet ontspoord. De groezelig bewerkte projecties van de bandleden als backdrop droegen bovendien bij aan de sfeerschepping.

Het drietal brengt uitsluitend instrumentale muziek, en toch hadden we na het optreden van een goed uur oprecht spijt dat er geen bis meer kwam (‘Waterpoort’ bijvoorbeeld, of de sublieme Tom Waits-interpretatie ‘Yesterday is Here’). Dans Dans behoort absoluut tot het beste van wat u dezer dagen op Belgische bodem kan zien, dus aarzel niet om de kans te grijpen.

Daarna was het natuurlijk ook nog aan ERAAS. Het minste dat over de yankees gezegd kan worden is in ieder geval dat hun muziek moeilijk in een hokje te plaatsen valt – posthouserock? Horrorambient? Drone-wave? Massive Attack die een Hitchcock scoren? Spacy synths drijven de zaal binnen, industriële beats ondersteunen de ritmesectie, en de zang is op zijn zachtst gezegd bijzonder bevreemdend. Vocaal grotesk en manisch (Xiu Xiu was nooit ver weg), maar dat weerhield de zanger er niet van om enigszins krampachtig zijn beste Ian Curtis-danspasjes op te rakelen.

De band is veelzijdig en bedreven in sfeerschepping, maar muzikaal helaas erg mager. Op zo’n avond als tweede act spelen is natuurlijk geen dankbare opdracht, maar de bijzonder simplistische baslijnen en het gitaargeluid dat amorf opging in de synth-zee lieten geen bijster goede indruk na. Verder ook een beetje een vreemde programmatiekeuze – al raadt u wel dat wij allang tevreden waren na de eerste helft.

Geschreven door Victor-Jan Goemans

8,0/10

De impact van ‘Screamadelica‘, de doorbraakplaat van Primal Scream, kan moeilijk overschat worden. Het waren de Schotten die er als één van de eerste bands in slaagden om rockmuziek zowaar om te vormen tot iets dansbaars zonder zich compleet belachelijk te maken. Geholpen door de sfeer van begin jaren ’90 en bergen verboden goedjes ontpopten Bobby Gillespie en zijn kompanen zich tot culthelden. Inmiddels zijn we meer dan 20 jaar verder. De frontman ziet er nog steeds even louche uit, maar zijn band heeft al bijzonder veel metamorfoses ondergaan, en ook de wereld ziet er niet meer uit zoals in 1991. Hoe relevant is Primal Scream nog?

Het lijkt alsof de band daar zelf een antwoord op wil geven. Opener ’2013′ staat bol van maatschappijkritiek, maar vervalt niet in een pathetische klaagzang, integendeel. Gillespie preekt zijn leer als een bijzonder gemotiveerde priester die zijn schapen terug het rechte pad op wil krijgen. Gedreven op de tonen van een overstuurde saxofoon – hoe lang is het geleden dat we dat in een rocksong hebben gehoord? – klokt het nummer net af boven 9 minuten. Wij volgen!

Dan is er nog het bijzonder bevreemdende ‘River Of Pain’. Het had evengoed een albumtitel van Hatebreed kunnen zijn, maar wees gerust, de trommelvliezen blijven intact. Gillespie klinkt alsof hij rondzweeft in een roes die wel even kan duren, en de bongo’s die de achtergrond sieren versterken dat gevoel alleen maar.

Ook single ‘It’s Alright, It’s Ok’ lijkt vanuit hogere oorden te komen. De Rolling Stones – met wie ze dit jaar op Glastonbury de affiche delen – lijken  nooit ver weg. Die jaren ’70 vibe is helemaal merkbaar op ‘I Want You’, een rocker zoals ze dezer dagen veel te weinig gemaakt worden. Ook de heerlijk vuile gitaarsolo is één vette knipoog aan het adres van de Stooges.

Dat Primal Scream verloren fans wil terugwinnen wordt duidelijk op afsluiter ‘City Slang’, een opzwepende song zonder al teveel franjes die de benen in beweging moet brengen. Nét geen ‘Jailhouse Rock’, maar het scheelt niet veel. The king would approve. Missie geslaagd dus.

Het is twijfelachtig of ‘More Light‘ erin zal slagen om uit de schaduw van ‘Screamadelica‘ te treden, maar het is wél het beste wat fans van Primal Scream de afgelopen tien jaar van de Schotten te horen kregen. Is Primal Scream nog relevant? Vermoedelijk niet, maar goed is het wél.

Geschreven door Lennart Drossaert.